มนุษย์ลำลอง

๐๒๗ | เรื่อยอารมณ์

2010-03-24T23:15:00.001+07:00

...นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้เดินย่ำไปตามแนวทรายอย่างนี้...

คืน นี้ แม้ไม่ใช่คืนมืด แต่ก็ราวกับจะเป็นเช่นนั้น
เพราะพระจันทร์ครึ่งดวง ดันไพล่ไปอยู่กลางกบาล
แทนที่จะอยู่ในระดับสายตาแหงนมองตามที่ฉันคาด หมายไว้

อย่างไร แสงนวลของมันก็สว่างพอให้ฉันเดินเรื่อยเปื่อยไปได้เรื่อยๆ
แน่ล่ะ แสงไฟริมชายฝั่งคงมีส่วนในความสว่างที่ฉันได้รับ
แต่ลำพังเพียงแสงจาก พระจันทร์ก็คงเพียงพอ
ให้ฉันก้าวเดินต่อไปโดยไม่คะมำคว่ำหงาย
ฉัน มั่นใจ

เสียงคลื่นกระทบหาดดังเป็นระยะ
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ทะเล หลับหรือตื่น
ใครบางคนเคยบอกฉันว่าทะเลไม่เคยหลับไหล
แต่ก็มีใครบาง คนถามฉันว่าไม่เคยได้ยิน เสียงทะเลกรนหรือ..

เท้าเปล่าของฉัน สัมผัสพื้นทราย
ทะเลประจวบยังเหมือนเดิม
พื้นทรายที่ทอดไกลสุดตา
พื้น น้ำที่โค้งเป็นวง
ขวดแก้วเศษพลาสติกเหล่านั้น
ฉันไม่นับเป็นทะเล เพื่อนฉันหรอก
ทะเลไม่ได้เปลี่ยนแปลง
มีเพียงชายฝั่งเท่านั้นที่ เปลี่ยนไป

รำพึงริมหาดประจวบ
ยามค่ำ, ๒๔ มีนา ๕๓

๐๒๖ | แม้ฟ้าไร้จันทร์ แต่ฝันไม่ไร้ไฟ

2010-01-18T12:56:00.002+07:00

งานเฮลไนท์ผ่านมาหลายวันแล้ว
แต่ความทรงจำยังแจ่มชัดในใจ ยังใหม่สดเสมอ

เคยรู้สึกไหม ว่าบางครั้ง สิ่งที่พบเจอ ก็เป็นเหมือนดังฝัน
ที่ผ่านมา แล้วก็ผ่านเลยไป
เหลือประทับไว้ เพียงความทรงจำจางๆ

แต่ครั้งนี้รู้สึกว่าสิ่งที่พบเจอมันเป็นเรื่องจริงมากกว่าทุกคราว
ไม่เหมือนฝัน... เพราะความจริง ดีกว่านั้นมากมายนัก

ก่อนวันงาน พวกเราเตรียมงานกันหนักมาก
ทั้งการแสดง กิจกรรม เกมซุ้มแต่ละบ้าน
คืนสุดท้าย ก่อนกลับไปนอน
เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เดือนแรม
นึกในใจว่า พรุ่งนี้ต้องมีจันทร์แจ่มประดับงานแน่เลย
หวังว่าท้องฟ้า จะมอบของขวัญให้พวกเรา

รุ่งขึ้นตื่นนอน แวะไปช่วยงานที่บ้านนิดหน่อย
เดินมองท้องฟ้าไปตลอดทาง แหม มันขาวสะอาดสะอ้านดีจริงๆ เมื่อวานฟ้ายังใสอยู่เลย
ทุกคนคงสังเกตถึงประเด็นนี้ ก็มีพิธปักตะไคร้ไปตามระเบียบ

ตกบ่าย สีฟ้าเริ่มปรากฏ
ทุกคนเริ่มใจชื้น ทำงานกันอย่างกระปรี้กระเปร่า
สาธุ อานุภาพตะไคร้ศักดิ์สิทธิ์

ซุ้มบ้านข้าพเจ้าเอง

ซุ้มบ้านชาวบ้าน (โดยสังเขป)

บรรยากาศหน้าเวที

และแล้ว เวลาหกโมงเย็นก็มาถึง
ผู้คนเริ่มหลั่งไหลมากจากทั่วทุกสารทิศ (เว่อร์)

แต่ทว่า...

พอเริ่มมืดปั๊บ ฝนก็กระหน่ำลงมาดั่งนัดกันไว้
ท่ามกลางเสียงงึมงำหาคนปักตะไคร้ที่เริ่มดังระงมทั่วงาน
แหม่ มันช่างตกได้ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ ร้อยวันพันปีไม่เห็นมีท่าทีจะตก
ทีอีวันที่ฉันไม่อยากให้ตกละก็ตก แถมตกเยอะเสียด้วย
เครื่องเสียง เวทีเลยเป็นอันต้องพับเก็บไว้ก่อน เดี๋ยวไฟดูดปากแล้วจะหาว่าไม่เตือน
(มารู้ทีหลังจากอ.กวีชาตย์ว่าถ้าเอาเต็นท์ไปตั้งตรงมิกเซอร์(?) ฝนตกนิดหน่อยเล่นได้สบายบรื๋อ)

นึกเบื่อๆ เซ็งๆ เลยมองไปที่ซุ้มตรงข้าม
(กรุณานึกภาพตามแบบสโลว์โมชัน)

.

.

.

.

.

เฮ้ย พี่จุ้ยมาแล้ว!!

ความตื่นเต้นโถมทับทวี
ลังเลอยู่นานมากว่าจะเข้าไปดีไม่ไปดี
ทั้งๆ ที่อุตส่าห์แบกหนังสือขนซีดีมาขอลายเซ็นตั้งหลายเล่ม

ตอนนี้เพิ่งเริ่มงาน ฝนตก คนหรอมแหรม พี่จุ้ยก็เริ่มนั่งเอกเขนก
เอาวะ เข้าไปหวัดดีหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง
เลยเดินฝ่าสายฝนเข้าไปทักทาย ยกมือไหว้หวัดดี
ถามพี่จุ้ยว่า สมุดกับโปสการ์ดถึงมือหรือยัง
พี่จุ้ยว่าได้แล้ว พี่เอาหนังสือมาให้บุ๊คเล่มหนึ่งด้วย
เลยได้รับ "เราพบกันเพราะหนังสือ" หนึ่งเล่มถ้วน
เป็นปลื้มมม

นั่งคุยกับพี่จุ้ยอยู่พักใหญ่ เลยได้รู้จักพี่เฑียร ธรรมดาด้วย
พี่เฑียรเขียนหนังสือ รู้ทันสันดาน Tense กับพวกหนังสือท่องเที่ยว
น่าสนุกเชียวแหละ วันหลังต้องไปหามาอ่านบ้าง

ฝนไม่หยุดตกเสียที
พี่จุ้ยขอตัวไปเดินเล่น เพื่อนที่เป็นคนดูแลคณะกรรมการเลยเดินไปเป็นเพื่อน
อาจารย์กวีชาตย์เพิ่งมาถึง
เอาล่ะสิทีนี้ กรรมการมีสามคน แต่มีคนดูแลอยู่สอง
ฉันเลยจับพลัดจับผลูกลายเป็นเสมือนผู้ดูแลฯ ไปด้วยอีกคน
ปลื้มมากเข้าไปอีก

ฝนตกพรำๆ อยู่ราวสองชั่วโมงกว่า
และก็เป็นสองชั่วโมงที่ได้คุยกับพี่จุ้ย พี่เฑียร อ.กวีชาตย์ (ยังไม่รู้ชื่อเล่นอาจารย์เสียทีแฮะ)
รู้สึกเหมือนเห็นเด็กชายสมจุ้ยกระโดดออกมาจากรอยยิ้ม จากแววตาพี่จุ้ย
ตอนเดินเล่นเกมซุ้ม ตอนมองชิงช้าสวรรค์
พี่เฑียรขึ้นไปนั่งเล่นอยู่หลายรอบ ถามพี่จุ้ยไม่ขึ้นมั่งหรือ
พี่จุ้ยบอกว่าชอบนะ แต่ยังไม่นึกสนุก เก็บเอาไว้ก่อนดีกว่า
แล้วเลยได้คุยกันเรื่องเพลงชิงช้าสวรรค์ ที่พี่ท่านว่าบรรยากาศแบบนี้มันต้องมีเพลง

คุยไปคุยมา เสาไฟ(เหมือนไฟงานวัด)ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนักก็ดันชอร์ตขึ้นมา
แถมอยู่ในรัศมีที่คนบนชิงช้าไม่ต้องสังเกตก็เห็น ประกายไฟงี้ยังกะดอกไม้ไฟ
แต่ที่ยิ่งกว่านั้น ไฟดับพรึ่บทั้งงาน
โดยที่พี่เฑียรยังอยู่บนชิงช้า ฮาครืนเลยทีนี้
โชคดีที่ชิงช้าสวรรค์เขาใช้เครื่องปั่นไฟ เลยยังหมุนได้อยู่
นึกว่าพี่เฑียรจะลงรอบนี้ ที่ไหนได้ ยังนั่งเล่นต่ออีก
ถ้าเป็นฉันน่ะรึ หึหึ...
แหกปากลงตั้งแต่เห็นประกายไฟแล้ว

แล้ว...
ฝนก็หยุดสนิท
พระจันทร์ที่หวังเอาไว้ยังไม่ขึ้นจากขอบฟ้า
แต่แสงจ้าจากเวทีก็เรียกความครึกครื้นกลับคืนมาได้ไม่น้อย
วงดนตรีเริ่มแสดงได้ ความฝันของใครหลายคนกำลังเปล่งประกายงดงาม

กรรมการก็ต้องไปทำการของกรรมต่อไป (สำนวนพี่จุ้ย)
ส่วนผู้ดูแลกรรมการ (ชั่วคราว) ก็ต้องจรลีกลับไปทำหน้าที่แม่ค้าดังเดิม

เพราะฝนตก.. การแสดงเลยต้องเลื่อน และถูกตัดไปหลายรายการ
เพราะฝนตก.. งานเลยกร่อยเล็กน้อย เพราะคนมาไม่เยอะ (แต่ดึกๆ ก็คึกคักดี)
แต่ก็เพราะฝนตก... เลยได้ความทรงจำดีๆ เก็บไว้นึกถึงอีกหนึ่งเรื่อง

ราวๆ เที่ยงคืนกว่าเห็นจะได้ ประกวดดนตรีก็เสร็จ
ผลรางวัลพลิกล็อก วงที่ได้ที่หนึ่งคราวที่แล้วได้ที่สองแทน
เหตุเพราะเพิ่มนักดนตรีจนเกินพอดี แถมบริหารเวทีได้ไม่คุ้มค่า
เรื่องบางเรื่อง ยิ่งเพิ่ม กลับยิ่งลด
ถ้ามันเกินเส้นบางๆ ที่เรียกว่า "ความพอดี" ไป

กรรมการจะกลับแล้ว
เดินไปยกมือหวัดดี
ท่านๆ ยิ้ม บอกขอบใจนะ
อันที่จริงแล้ว พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณ

วง MiLD กำลังจะเล่น
เพื่อนชวนไปดู บอกไปเหอะ ขี้เกียจว่ะ
ดูจากโปรเจกเตอร์เอาก็พอแล้ว

ตีสองกว่า งานเลี้ยงก็เลิกรา
ผู้คนกลับหอพร้อมรอยยิ้มแต้มหน้า
แต่เหล่าแม่ค้าพ่อค้ายังต้องอยู่เก็บกวาดสถานที่กันก่อน
ข้าวปลาอาหาร น้ำ ขนม ขนมาแจกกันกิน
เวลาเหนื่อยๆ ลองมีใครสักคนยื่นน้ำเย็นมาให้สักแก้ว
มันชื่นใจหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจริงๆ

บางที สิ่งที่มีค่าที่สุดของการจัดงานก็อาจไม่ใช่การหาเงินเข้าคณะ
อาจไม่ใช่การได้เจอศิลปินในดวงใจ
แต่อาจเป็นการได้เจอมิตรภาพในหัวใจของกันและกัน.

ป.ล. จริงๆ อยากบันทึกเรื่อง "เร่ขายฝัน" กับ "จิกจุ้ย" ไว้อีกสักเรื่องสองเรื่อง
แต่ตอนนี้ง่วงเหลือเกินแล้ว และพรุ่งนี้ยังต้องตื่นขึ้นมามีชีวิตอยู่ต่อไป
จึงขอจบมหากาพย์เฮลไนท์ไว้แต่เพียงเท่านี้

คราวหน้าฟ้าใหม่คงจะได้เจอกัน

๐๒๕ | ส.ค.ส.จากสมเด็จพระเทพฯ

2009-12-28T09:17:00.005+07:00

ขอน้อมรับใส่เกล้าใส่กระหม่อม

และขอพระองค์จงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

ความสุขผ่านตัวกลางได้ทุกสถานะ

แม้กระทั่งกระดาษไฟฟ้านี้

ขอให้ได้รับความสุขกันถ้วนหน้านะคะ

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

๐๒๔ | ดูไฟได้ฟืน

2009-12-16T10:17:00.004+07:00

เป็นอีกวันที่รู้สึกว่าโลกหมุนช้าลง

ถึงแม้ว่าหลายคนจะเดินเร็วขึ้นก็เถอะ

“พ่อ... The Greatest of the Kings The Greetings of the Land”

ตั้งแต่เห็นข่าวครั้งแรกในเว็บเฉลียง ก็ตามไปดูรายละเอียดงานชื่อสวยแต่เรียกยาก

ตั้งใจไว้ว่าต้องไปดูไฟ ดูแสง ดูเสียงที่ราชดำเนินให้ได้สักวัน

ครั้นแล้วก็สบโอกาสในวันเสาร์ที่ผ่านมา

มีมวลมิตรร่วมเดินทางไปด้วยสิริรวมห้าคน

จับรถเมล์ไปจากศาลายาตั้งแต่ ๕ โมงครึ่ง ถึงสนามหลวงราวหนึ่งทุ่ม

จากนั้นก็ลงเดินสิคะพี่น้อง

โชคดี เดินถึงอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยก็เริ่มมีขบวนแห่เลย
แต่ละกระทรวง แต่ละหน่วยงานจัดขบวนได้อลังการมาก

ทีแรกกะว่า อาหารในงานต้องแพงแน่ๆ เลยซัดโจ๊กมาก่อนหนึ่งถ้วย

แต่พอเดินได้สักพัก ไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ ต้องแวะลงข้างทาง เติมพลังไปตามระเบียบ

อาหารอร่อยดี ไม่ค่อยแพงอย่างที่คิด

ตั้งแต่สะพานมัฆวานฯ เป็นต้นไป คนแน่นมาก

แทบไม่มีที่หายใจ ทุกตารางนิ้วมีแต่คนคนคน และคน

ยิ่งแถวหน้าพระที่นั่งฯ คนนิ่งเยอะเข้าไปใหญ่

หาที่แหวกไปทัศนาหนัง ๔ มิติไม่ได้เลย

เลยต้องชูกล้องเหนือหัวแล้วมั่วกดเอา

ได้มาสามสี่รูปเบลอๆ หลุดโฟกัส คอมโพสไม่ได้

(แต่เอาน่า ลงไว้หน่อยนึง )

สุดท้าย ไอ้ที่กะว่าเดินเพลินๆ อาจทันดูเฉลียงขึ้นเวที

สรุปว่าได้ยืนดูีทีอาร์อยู่แถวเวทีมวยราชดำเนิน

ได้บรรยากาศอีกแบบนึงแฮะ

(พ่อโทรมาเยาะเย้ยว่าดูทีวีสบายกว่าเย้อ~ )

ป.ล. หมดแรงอ่อนล้า แต่ว่าได้เติมพลังใจมาเต็มเปี่ยม

คิดไม่ผิดจริงๆ ที่สละเวลาเตรียมมิดเทอมไปทำตามหัวใจ

แค่เห็นคนหอบลูกจูงปู่ย่ามาเดินชี้นกชี้ไม้ ดูไฟดูฟืนก็มีความสุขแล้ว

ทุกคน ณ ที่แห่งนี้ดูจะมีหัวใจดวงเดียวกัน

อยากให้ทุกหนแห่งมีแต่ความสุขอย่างวันนี้จัง

เดินดู 'ไฟ' แต่ได้ 'ฟืน' มาเติมพลังหัวใจตั้งโข

อย่างนี้มีแรงบ้าพลังไปอีกนาน

ป.ฬ. เสียดาย ไปถึงหน้าพระที่นั่งอนันตฯ แล้วไม่ได้ถ่ายพลุ

ต้องรีบกลับไปหาแท็กซี่ มิฉะนั้นจะเข้าหอไม่ทัน

(สรุปว่าถึงหอหวุดหวิดห้าทุ่มพอดีเป๊ะ เกือบไปๆ )

๐๒๓ | เพราะพี่จุ้ยยังไม่หยุดหว่านฝัน

2009-12-09T03:28:00.009+07:00

ร้างราจากการเขียนบล็อกไปนาน
วันนี้มีความทรงจำดีๆ จะมาแปะเก็บไว้ในบ้านหลังนี้สักหน่อย
คงจะเป็นบล็อกที่พร่ำเพ้อน่าดู เดี๋ยวเขียนเสร็จคอยดูว่าเพ้อขนาดไหน

------------------------------------------------------------------------------

ในโลกนี้จะมีคนสักกี่คนที่เพียงแค่อ่านตัวหนังสือของเขา
แล้วรู้สึกว่า ช่างเป็นตัวหนังสือที่น่าคบหาเสียจริง
หนึ่งในไม่กี่คนนั้นก็คือคนที่ฉันจะกล่าวถึงในวันนี้
"พี่จุ้ย ศุ บุญเลี้ยง"

เริ่มยังกะเรียงความ
แต่ก่อนนี้ความรู้สึกถึงพี่จุ้ย (ก่อนนี้เคยเรียกอาจุ้ย แต่เรียกพี่ดีกว่า ดูหนุ่มดี)
เหมือนเรียงความจริงๆ เคยรู้มาว่าพี่ท่านเป็นศิลปินใจดี แต่ขี้รำคาญ
ก็เลยได้แต่ติดตามผลงานอยู่ห่างๆ อย่างเกร็งๆ

ชื่นชอบความคิด และชื่นชมสิ่งดีๆ ที่พี่จุ้ยมีให้ทุกคน

ฉันรู้จักคุณศุ บุญเลี้ยงจากเพียงเสียงเพลงและตัวหนังสือเท่านั้น
เคยฝัน หรืออาจจะหวัง ว่าอยากเจอคุณศุ บุญเลี้ยงสักครั้งหนึ่ง
แล้วก็คิดต่อไม่ถูกว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าได้เจอ
ขนาดคราวก่อนที่เจอพี่จิก ประภาส แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ยังพูดอะไรไม่ถูกเลย

คาดไม่ถึงว่า จะได้เจอศิลปินในดวงใจอีกคนแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกเช่นกัน

เมื่อคืนสิ้นเดือนพฤศจิกา ที่คณะร่วมกันจัดงาน SIPI* Music Award ขึ้น
เป็นงานประกวดดนตรีเล็กๆ ที่เด็กปีหนึ่งคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
และคณะแพทยศาสตร์พระบรมราชชนก ศูนย์ราชบุรี ช่วยกันจัดขึ้น

ไปเตรียมงานตอนเย็น จริงๆ หน้าที่จะต้องอยู่โต๊ะลงทะเบียน แต่คนเยอะเกินไปแล้ว
ก็เลยเป็นฟรีแรดิคัล เตร่ไปเตร่มา โต๋เต๋ถ่ายรูปไปเรื่อย
จนไปป๊ะกับป้ายสามเหลี่ยมที่โต๊ะกรรมการเท่านั้นแล
เผ่นกลับห้องไปเอากล้องแทบไม่ทัน

พี่จุ้ยมาเป็นคณะกรรมการด้วยเว้ยยย!!!

กลับมาอีกที กรรมการมากันครบแล้ว กรรมการอีกท่านหนึ่งคือ อ.กวีชาตย์ จันทร์แพงจากบดินทร์
'จารย์หูดีมาก กีต้าร์เพี้ยน กลองผิดจังหวะ นักร้องผิดคีย์ 'จารย์รู้หมด สุดยอดเลย

ส่วนพี่จุ้ยก็วิจารณ์ถึงพริกถึงขิง
จริงอย่างที่พี่จิกเคยเขียนบอก พี่จุ้ยเป็นคนช่างสังเกต และละเมียดละไมมากจริงๆ
ได้ฟัง ได้เก็บอะไรดีๆ จากที่พี่จุ้ยแนะนำวงที่มาเล่นมากมาย
ถึงแม้จะไม่คิดไปเหยงๆ อยู่บนเวทีกับเขาก็เถอะ

จนจบงานถึงได้ขอเข้าไปคุยกับพี่จุ้ย
พี่จุ้ยน่ารักมาก จากที่เคยจินตนาการไว้ต่างๆ นานา
พอได้คุยกันเท่านั้น มันละลายหายไปหมดเลย
ดีใจที่หยิบสมุดบันทึกติดมือไปด้วย จำได้ว่าเคยเขียนถึงของขวัญจากพี่สาวแดนพังงา
ที่ส่งซีดี กับผลงานพี่จุ้ยมาให้ตั้งนานแล้ว บังเอิญหรือไรไม่ทราบ
ฉันเว้นหน้ากระดาษหลังจากบันทึกนั้นไว้หน้าหนึ่งพอดี

เปิดหน้านั้นให้พี่จุ้ยเซ็นให้
แล้วเลยได้คุยกันถึงงานเพลง งานหนังสือที่ฉันหลงรัก
และยิ่งหัวปักหัวปำเมื่อเจอตัวจริง เฮียอารมณ์ดี ใจดี คุยด้วยแล้วสบายใจดี
แล้วก็กลับหอมานอนฝันดี ถึงวันนี้หัวใจมันยังพองๆ อยู่เลยค่ะ

ขอบคุณทั้งฝันและไฟ จากพี่ชายผู้ไฟฝันไม่เคยมอดคนนี้

เพราะพี่จุ้ยยังไม่หยุดหว่านฝัน
จึงเกิดกล้าพันธุ์ขึ้นมากมาย

"...ยินดีที่ได้พบกัน ในบรรยากาศ
ที่มีดนตรีและเสียงเพลง
คงพบกันอีกในโอกาสอื่นๆ
ยกเว้น : ห้องไอซียู..."

ศุ บุญเลี้ยง

๐๒๒ | ในที่สุด...

2009-02-12T23:59:00.003+07:00

.
.
.

สอบได้แล้วโว้ยยยยย!!!!!

PI'13
แพทยศาสตร์สถาบันพระบรมราชชนก รุ่น ๑๓ เราเจอกันนนนน!!!!!

.
.
.

๐๒๑ | ...ฟ้ายิ้ม...

2008-12-01T23:53:00.003+07:00

.
.
.

หอบเย็นหอบยิ้ม

เยือนถิ่นเยี่ยมฐาน

หอบธรรมหอบทาน

ผ่านจิตผ่านใจ

ขอพระขอพร

ขอวอนขอไหว้

สุขเถิดสุขไทย

สว่างไสวสวัสดี

.
.
.

ธารทิพย์ เกตุย้อย
๑ ธันวา ๕๑

๐๒๐ | แด่คนช่างฝัน

2008-09-08T01:54:00.004+07:00

คอนเสิร์ตแด่คนช่างฝัน จรัล มโนเพ็ชร

๓๐ ปี โฟล์คซองคำเมือง

"...เมื่อดอกไม้แย้มบานให้คนหาญสู้ไม่หวั่น
คือรางวัลแด่ความฝันอันยิ่งใหญ่...ให้เธอ..."

รวมหัวใจสร้างสรรค์ของศิลปินร่วมสมัย
กับบทเพลงแห่งแรงบันดาลใจจาก จรัล มโนเพ็ชร
สุนทรี เวชานนท์, ลานนา คัมมินส์, สุรชัย จันทิมาธร,มงคล อุทก,
ชาตรี คงสุวรรณ,พงษ์สิทธิ์ คัมภีร์, ศุ บุญเลี้ยง, ป๊อด โมเดิร์นด๊อก,
ฟอร์ด สบชัย, บี๋ คณาคำ, อุเทน พรหมมินทร์, อะแค็ปเปล่า ๗,
ธีร์ ไชยเดช, พยัต ภูวิชัย, พี่น้องมโนเพ็ชร, ไตรศุลี มโนเพ็ชร,
กวีรับเชิญ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

สถานที่แสดง หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์)

ที่ตั้งสถานที่ ถนนพระจันทร์ พระนครร

รอบการแสดง

วันแสดง

เวลาแสดง

วันเสาร์ที่ ๑๓ กันยายน ๒๕๕๑

๑๘.๐๐ น.

ปล. ขออนุญาติ ประเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์
ขอบคุณข้อมูลจากไทยทิกเก็ต และเว็บคุณจรัล มโนเพ็ชร

๐๑๙ | ไปทะเลเจอหมึก ไปสภาเจอหมัก

2008-08-12T22:59:00.001+07:00

ไปเจอ หมักกินเหลิม ที่บล็อก wesong ของ คุณเส่ง ทรงวิทย์ สี่กิติกุล (ผู้เขียนหนังสือโลกของเรา ฯลฯ)

ขอยาดมัดมือชกเอามาแปะในบล็อกเลยค่ะ

จริงๆ ว่าจะเอามาโพสต์ตั้งนานแล้ว แต่ก็ว่าจะๆ อยู่นั่นแหละ
วันนี้พอมีเวลาเลยเอามาแปะไว้เป็นที่ระทึกอีกสักครั้ง

......

โลกของสัตว์

ไม่มีสิ่งใดแน่นอน

ไปกว่าการใช้กำลัง
.........

Octopus Eats Shark
Uploaded by stevanhogg

ปล. ต่อจากนี้เราก็ไม่เจอฉลามในสภา เอ้ย ทะเล แล้วสิ

๐๑๘ | เที่ยวเมืองบุญชู

2008-06-15T12:42:00.004+07:00

ขอบคุณภาพจาก เว็บตลาดสามชุก

"การบ้าน" ไม้เบื่อไม้เมาสำหรับนักเรียนทั่วเขตคามสยามประเทศ
แต่จะเบื่อแค่ไหน จะไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะมันแลกมาด้วยความอยู่รอด ทั้งในสถานะนักเรียน และสถานะนักลูก

เมื่อสี่ซ้าห้าอาทิตย์ก่อนนู้น ข้าพเจ้าไปเยี่ยมตาบุญชูที่สุพรรณ
อ๋อเปล่า ไม่เจอเขาหรอก เจอแต่หอคอยอยู่ลิบๆ
และก็เป็นธรรมดาโลก เมื่อกลับมาเข้าวิถีประจำวันตามปกติ ก็ต้องเขียนบทความสั้นๆ
ส่งจานวิชาภาษาปะกิตเพื่อแลกกับความอยู่รอดอย่างที่กล่าวมาข้าง ต้น

ดังนั้น ข้่าพเจ้าจึงขออัญเชิญบทความอันนั้นมาประดับบล็อก
(อันที่จริงเป็นข้ออ้างเพื่อจะอัพบล็อกน่ะ )

Last weekend, my family and I went to Suphanburi to take my mom back home. So, that was a fortunate time for a trip! I would like to tell you some specials.

We went to 'Sam Chuk', the Thai market that still conserved the old atmosphere such as the classical Thai dessert, classical toys and daily utensils. We visited Khun Jumnongjenarak Museum that has a lot of ancient things and they have been conserved them very well. The special thing is all of these have been, and are being managed by the local people!!

So, if you have a chance to Suphanburi, don't forget to go to Sam Chuk market, "Living market Living museum"

อย่างที่บอก ทริปนี้ประทับใจมาก แม้จะเที่ยวแค่ครึ่งวัน
แต่ตลาดสามชุกมี "อะไร" มากกว่าที่คิด
มองดูเป็นตลาดที่ไม่ได้อนุรักษ์แบบไทยจ๋า
แต่เป็นตลาดประยุกต์ถูกใจแม่บ้านยุคใหม่ ที่ยังมีกลิ่นอายไทยจางๆ แบบชาวบ้าน
สถานที่นี่ของเดิมอนุรักษ์ไว้เกือบหมด

แตวัน ที่ไป แดดร้อนมาก ละลายไขมันไปหลายแคลอรี่เลยทีเดียว
แต่เราไม่หวั่นอยู่แล้ว เพราะหายสิบเราเติมร้อย
ขนมเอย ของกินเอย เรียงรายยั่วไกลโคเจนเหลือเกิน
& lt;br>กลับจากตลาดสามชุกก็แวะบ้านควาย ที่มีควายไม่กี่ตัว
แต่มีหงส์ ห่าน หมี นก กระแต และหมา เต็มไปหมด
บรรยากาศดี น่านอนมาก ระวังจะหลับไม่รู้ตัว

จึงเรียนมาเพื่อทราบ
และโปรดกรุณาอนุมัติงบประมาณ

๐๑๗ | คนดนตรี

2008-05-17T22:48:00.012+07:00

ประภาส ชลศรานนท์ ชื่อนี้คุณรู้จักไหม
แต่ถ้าบอกว่าเขาเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ผู้แต่งเพลงส่วนใหญ่ของเฉลียงล่ะ... ไม่รู้จักใช่ไหม
เป็นผู้คุยคอลัมน์ "คุยกับประภาส" ในมติชนวันอาทิตย์ล่ะ... ไม่รู้จักใช่ไหม
เป็นดูโอกับคุณปัญญา เป็นมันสมองของเวิร์คพอยท์ เป็นผู้ให้กำเนิดแฟนพันธุ์แท้ เกมทศกัณฐ์ คุณพระช่วยล่ะ...

คุณต้องเคยผ่านหูผ่านตาสิ่งเหล่านี้มาอย่างใดอย่างหนึ่งแน่ๆ

นั่นล่ะ ผลงานเขาทั้งหมดล่ะ
ตาลุงคนนี้ต้องมีของดีอะไรในตัวแน่

ถ้าจะบรรยายสรรพคุณของคุณประภาส หรือลุงจิกนี่ข้าพเจ้าเองก็อธิบายไม่ถูก
รู้แต่ว่าเขาเป็นคนคิดดี คิดเก่ง และคิดแปลก (ลุงจิกเคยบอกว่าเขาไม่ได้คิดแปลก คิดนอกกรอบ แต่เขาว่ากรอบของเขากว้างจนวิ่งเล่นได้ต่างหาก - เจ๋งป่ะล่ะ)

อันที่จริง ข้าพเจ้าเองฟังเฉลียงก็เกือบเท่าอายุ
จนเกือบจะบอกได้ว่าเฉลียงมีอิทธิพลกับความคิดของข้าพเจ้าสูงอยู่
แต่เพิ่งมารู้ไม่กี่ปีนี่เองว่าอิทธิพลนั่นมาจากลุงคนนี้เอง

ในขณะที่เพลงทั่วไปของยุคนั้น รวมถึงยุคนี้ และยุคไหนๆ
ต่างก็ขายแต่เรื่องความรักแบบฉันรักเธอเธอรักฉัน เธอไม่รักฉัน เราจบกัน ฉันเสียใจ
แต่เฉลียงกลับพูดถึงจิตใจ ความอบอุ่น เด็ก ดนตรี ต้นไม้ใบหญ้า ไปจนถึงน้ำแข็งขั้วโลก!
ลุงจิกสามารถใช้ถ้อยคำง่ายๆ ที่แม้แต่เด็กยังเข้าใจสื่อถึงเรื่องยิ่งใหญ่ได้
เพลงของเฉลียง ถ้าฟังด้วยวัยต่าง ประสบการณ์ต่าง ก็จะรู้สึกและคิดเห็นต่างกัน
นิทานหิ่งห้อย พ่อกล่อมลูก กล้วยไข่ นั่นปะไรเล่า

ตัวหนังสือของลุงจิกมีเสน่ห์ ไม่ว่าจะเป็นเพลง กลอน หรือบทความ
คุยกับประภาส จุดประกายให้ข้าพเจ้าหลายอย่าง
ตัวหนังสือของเขา่นุ่มนวลเหมือนมานั่งคุยกันอย่างเพื่อน เหมือนเล่านิทาน
บางครั้งก็พาออกทะเลเรื่อยเปื่อย แต่การออกทะเลนั้นมีนัยแฝงอยู่
ตัวหนังสือเขาไม่ชี้นำ นั่นนก นี่ไม้ แต่ชวนให้ขบคิด
ว่าแท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่ ทำไมจึงเป็นนก หรือจริงๆ นกก็ไม่มี
บางคนบอกว่าตัวหนังสือลุงจิก บางทีก็เป็นดอกไม้ บางทีก็เป็นไม้หน้าสาม ตีแสกหน้าเอาได้ง่ายๆ เหมือนกัน

บอกแล้วว่าตาลุงคนนี้มีของดีในตัว
ของดีของเขาคงเป็น "ความขี้สงสัย" และ "ความช่างคิด" กระมัง

คอนเสิร์ต “ เพลงแบบประภาส ”

รายชื่อศิลปิน อาทิ : เบน ชลาทิศ, โจอี้บอย, สามโทน, เจนนิเฟอร์ คิ้ม, ปาน ธนพร,
บี เครสเซนโด้, เฉลียง ฯลฯ

รายชื่อเพลง อาทิ : เพราะอะไร, นิทานหิ่งห้อย, ฟั่นเฟือน, ลมหายใจของกันและกัน, เสือ,ไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวัน, ต้นชบากับคนตาบอด, อิฐก้อนหนึ่ง, เจ้าภาพจงเจริญ, คนดนตรี, นิทานหิ่งห้อย, พี่ชายที่แสนดี, ขบวนการโป๊งโป๊งชึ่ง ฯลฯ

จัดแสดง : วันศุกร์ที่ ๔ - วันอาทิตย์ที่ ๖ กรกฎาคม ๒๕๕๑
เวลา ๑๙:๐๐ น.

สถานที่ : ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย

จำหน่ายบัตร : วันศุกร์ที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๑ (๑๐:๐๐ น.) ถึง วันเสาร์ที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๑

ปล. จะว่าไป ที่เล่ามานี่ไม่เห็นจะเกี่ยวกับหัวข้อบล็อกวันนี้ซักกะติ๊ด
เอาเป็นว่า ประชาสัมพันธ์เพลงโดยคุณประภาสที่เหล่าศิลปินต่างๆ จะมาร้องให้ฟังในคอนเสิร์ต "เพลงแบบประภาส" ซื้อบัตรได้ที่ไทยทิกเก็ตนะจ๊ะ

ปฬ. และแล้วในที่สุด ข้าพเจ้าก็มีเรื่องอัพบล็อกจนได้
ทีแรกกะจะอัพภาคต่อของเพราะชีวะคือชีวิต แต่ดันนึกไม่ออกว่าจะถ่ายทอดยังไงดี
ขอเวลาไปเรียบเรียงเรื่องราวก่อนนะจ๊ะ

//ไอ้ตัวอักษรตรวจสอบนี่มันพิมพ์ยากจริงวุ้ย
//แถมจ้ะ

ดาวน์โหลด
เพลง .. เขียนให้เธอ >
โดย : ประภาส ชลศรานนท์
(ต้นฉบับที่เว็บ ประภาส.คอม)

๐๑๖ | เพราะชีวะคือชีวิต

2008-04-06T02:49:00.006+07:00

รวมมิตรทีเซอร์ประกอบการเข้าค่าย (กดดูภาพใหญ่คับโลกได้นะคะ)
รูปที่เหลือดูได้ี่ที่ ภาค ๑ | ภาค ๒ | รวมมิตรทีเซอร์

เพิ่งกลับมาจากค่ายสอวน. (ย่อมาจากอะไรดูที่ปล.เน้อ ตอนนี้ยังจำไม่ได้เลย)
ที่เข้าคราวนี้เป็นค่ายชีวะ ปีที่แล้วเป็นค่ายเคมี เข้าที่มหา'ลัยศิลปากร ทับแก้ว
ก็ถือได้ว่ามีชีวิตที่ทับแก้วมาได้สี่ปิดเทอมแล้ว แม้จะเป็นมหาลัยที่ไม่ใหญ่โต แต่ร่มรื่นน่าอยู่ทั้งกายและใจ

วิถีชาวค่ายวันหนึ่งๆ ไม่มีอะไรมาก ตื่นเช้า ข้าวเช้า เรียน เบรกเช้า
เรียน ข้าวเที่ยง ทำแล็บ เบรกบ่าย ทำแล็บ ข้าวเย็น กลับหอ ข้าวดึก

แต่ละวันมีแต่กินกับเรียน (อยู่ดีกินดี น้ำหนักขึ้นกันเป็นแถบๆ)
แต่ชาวค่ายก็รื่นเริงกันเหลือเกิน แทบจะเรียกได้ว่ารื่นเริงผิดมนุษย์
ถือได้ว่าเป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากในชีวิตอีกประสบการณ์หนึ่ง โดยเฉพาะกับเด็กบ้านนอก
ครั้งหนึ่งในชีวิตได้มีโอกาสเข้าไปแตะๆ เครื่องมือแพงๆ กับเขาบ้าง เอาไว้เก็บไปนอนดมที่หอ

ค่ายชีวะกับเคมีที่ได้เข้าไปนี่ ถึงแม้ว่ากิจกรรมประจำวันจะคล้ายๆ กัน แต่ก็แตกต่างกันในรายละเอียด ขอบันทึกเก็บไว้เฉพาะเรื่องแล็บก็แล้วกัน
พูดตรงๆ แล็บเคมีตื่นเต้นกว่าแล็บชีวะเหลือหลาย เอาสารโน่นใส่สารนี่แล้วระเบิดปุ้งปั้ง เกิดใส่ผิดขึ้นมาล่ะก๊าซไข่เน่าคลุ้งทั่วห้อง แทบจะเปิดพัดลมระบายอากาศกันไม่ทัน

แต่สำหรับแล็บชีวะ เราต้องสำนึกอยู่ตลอดเวลาว่า สิ่งที่เรากำลังศึกษาอยู่คือ 'ชีวิต'
ทุกชีวิตไม่ว่าจะพืช สัตว์ หรือจุลินทรีย์เล็กๆ ต่างมีพระคุณ เขาเป็นผู้สละชีวิตของเขาให้เรา 'มนุษย์' ศึกษา
จริงๆ แล้ว เขาอาจจะไม่เต็มใจหรอก แต่ไอ้มนุษย์เนี่ยแหละไปบังคับขืนใจ (ไม่ใช่ข่มขืนนะ) เอาเขามาควักดูไส้พุง

เพราะอย่างนั้นคำปลอบใจเดียวที่เรามีคือ เราเรียนเพื่อ 'รู้'
และที่สำคัญคือต้องนำความรู้ที่ได้รับ ไปใช้ใหเกิดประโยชน์มากที่สุด เพื่อจะทดแทนค่าชีวิตได้บ้าง
ไม่น่าแปลกใจเลยหากจะเห็นเด็กชีวะเดินขบวนกันใส่บาตรกันทุกวัน

ปล. สอวน. ย่อมาจาก มูลนิธิส่งเสริมโอลิมปิกวิชาการและพัฒนามาตรฐานวิทยาศาสตร์ศึกษา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
(ไม่น่าแปลกใจเลยที่จำไม่ได้)

ชีวิตนี้เป็นหนี้พระองค์อย่างสูงไม่ว่าจะในฐานะประชาชนชาวไทย และฐานะนักเรียนในอุปถัมภ์โครงการ
ครั้งนี้ได้มีโอกาสไปกราบถวายสักการะพระศพที่วัดพระแก้ว ขอน้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัยค่ะ
ผู้คนที่มาถวายสักการะพระศพนี้ แน่นอนว่าคนไทยจำนวนมากย่อมหาโอกาสสักครั้งไปถวายสักการะอยู่แล้ว แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือคนต่างชาติมากมายที่ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ เรียงแถวเข้าไปกันเป็นคณะทัวร์ (คณะทัวร์จริงๆ นะ ถือโอกาสมาวัดพระแก้วด้วยไง)

ปฬ. ดูเหมือนชีวิตจะน่าเบื่อนะ แต่ขอบอกว่าสนุกจริงๆ ตื่นเต้นมากๆ ที่เห็นตัวเองตั้งใจอ่านหนังสือขนาดนั้น
โดยปกติแล้วเป็นคนขี้เกียจอ่านหนังสือเรียนเหลือเชื่อ แต่ถ้าอย่างอื่นนี่ขอให้บอก ไม่มีพลาด
ชอบหอสมุดของทับแก้ว แต่ขัดหูขัดตากับป้าห้องสมุดฉิบ เออ ชอบเหี้ยอีกอย่างนึง เหี้ยจริงๆ เวลาว่ายน้ำนี่เท่มาก

ปฬอีกที. ขอบคุณอาจารย์และพี่ๆ สต๊าฟมากค่ะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------
// มาเพิ่มเติมนิดหน่อย คราวที่แล้วรีบมาก ไม่ได้ใส่รายละเอียดเลยแม้แต่น้อย

๐๑๕ | เทศกาลชักว่าวว้าวว่าว

2008-03-14T21:39:00.009+07:00

บันทึกวันนี้เป็นกระจู๋(ฮ่า งงละซี่ ทำไมเรียกกระจู๋) ที่โพสต์ไว้ใน ฟอนต์.คอม และด้วยเหตุผลที่ว่าด้วยความขี้เกียจ จึงคัดลอกมาแปะไว้ที่นี่ซะเลย รูปเยอะนะท่าน โหลดโหดเล็กน้อย

เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วเดินทางไปเพชรบุรี เปลี่ยนหอให้น้อง
ระหว่างทางเลยแวะเที่ยวงานเทศกาลว่าวฯ ที่ชะอำ
อันที่จริงจะไปเที่ยวงานว่าวนี่แหละ ย้ายหอถือเป็นข้างทาง

วันนี้ที่ประจวบเลือกตั้งสท.พอดี ซึ่ง ณ ปัจจุบันนี้ก็มีวี่แววว่าปัญหาเดิมๆ จะไม่เว้นแม้การเมืองท้องถิ่น
พอเลือกเสร็จก็ออกเดินทางมาพร้อมกับสายฝน
แล้วว่าวที่ไหนจะไปขึ้นให้เอ็งดูฟะ

เมฆครึ้มมาก พานาฯ ป๊อกแป๊กถ่ายแล้วออกมาดำๆ มัวๆ แทบทุกรูป

โชคดี พอไปถึงฝนก็จะหยุดตกพอดี มีเมฆครึ้มๆ นิดหน่อย
แต่ที่โผล่มาคือพระอาทิตย์ยามสี่โมงที่แยงลูกกะตามากๆ

เทศกาลนี้จัดประจำทุกปี ส่วนมากจะจัดแถวหัวหิน เพชรบุรี แต่บางปีก็ไปจัดที่สนามหลวงเหมือนกัน
มีว่าวมาโชว์ทั้งหมด ๑๕ ชาติ แต่ถ่ายมาได้ไม่กี่ชาติแถมเบลออีกตะหาก
ว่าวฟีนิกซ์ที่เห็นเป็นว่าวจากจีน เต็นท์ข้างล่างเป็นเต็นท์ที่นักชักว่าวจากประเทศต่างๆ นั่งรอคิวโชว์ว่าวกัน

พอมาถึงเขากำลังจะเอาว่าวงูตัวเขียวๆ นี่ขึ้นพอดี
ซึ่งอนุมานได้ว่าว่าเป็นว่าวแห่งความร่วมมือของนานาประเทศอะไรงี้
ช่วงหัวขึ้นสวยงามมาก ตัวยาวสัก ๓-๔ สนามฟุตบอลได้

คนดูก็ช่วยกันลุ้น ปรากฏว่า...

ปรากฏว่าอีว่าวงูนั่นน่ะ หางไปพันกับต้นสะแกข้างสนาม ดับอนาถกลางอากาศ ซึ่งพออนุมานได้ว่า...
เราเลยเบนเข็มมาดูว่าวอื่นกันมั่ง

งานนี้เห็นว่าเป็นงานที่มีว่าวหมึกขึ้นไปลอยละล่องมากที่สุด มองไปทางไหนก็เห็น
ว่าวปลาก็มีให้เห็นสองตัว ว่าวประเทศอื่นที่ปล่อยให้โชว์เฉยๆ ก็มี
แต่สุดกำลังที่ซูม เลยไม่ได้ถ่ายมาให้ดูกัน
นี่ซูมเต็มที่ภาพแตกกระจุยเลย

ดูผู้ใหญ่แล้วเรามาดูเด็กชักว่าวกันบ้าง

งานนี้เด็กเยอะมากเลยค่ะ เหมาะเป็นวันครอบครัวโดยแท้
เห็นเด็กตะแง้วๆ จะเอาว่าว หันมาอีกทีพ่อแม่ก็ไปสอนลูกเล่นมันช่างสุขใจดีแท้

ในที่สุดฟ้าก็เปิด ว่าวที่เห็นเป็นว่าวดุ๊ยดุ่ยจากอุบลฯ
ลุงที่ปล่อยว่าวชื่อลุงเสือ เห็นโฆษกตะโกนแซวว่าลงทุนหอบว่าวมาจากอุบลเพื่องานนี้โดยเฉพาะ

ว่าวดุ๊ยดุ่ยนี่ขึ้นเร็วมากค่ะ กดชัตเตอร์รูปที่สามก็ขึ้นไปซะลิบแล้ว

ข้างบนเป็นว่าวควายของสตูลค่ะ สังเกตตรงตูดควายจะมีอะไรคล้ายๆ คันธนูติดอยู่
พอขึ้นไปโต้ลมบนท้องฟ้าจะมีเสียงแว้น~ แว๊น~ อยู่ตลอดเวลา

ข้างล่างจะเป็นวิน แคชเชอร์รูปขนนก สัญลักษณ์ของประเทศต่างๆ
สังเกตให้ดีจะมีสาธารณรัฐเอลาโยมาร่วมด้วย

ท้ายสุดก็มาเดินดูแผงข่ายของค่ะ
แน่นอนพระเอกต้องเป็นว่าวน้อยว่าวใหญ่สีแปร๊ดแสบตา
ได้มา 2 ตัว ต่อจาก 400 เหลือ 330 แล้วยังขอแถมโน่นนี่อีกจนคนขายทำหน้าแบบ

แต่ระหว่างเดินๆ ว่าวตปท.ก็ยังขึ้นอยู่เรื่อยๆ ที่เห็นเป็นว่าวช้างจากไต้หวัน (ไต้หวันมีช้างด้วยเหรอ)
กับว่าวจากญี่ปุ่นที่ขึ้นมาพร้อมกับเสียงกลองออกศึกดังตุ้มๆๆๆ

นอกจากว่าวที่เป็นพระเอกแล้ว ของอื่นๆ ก็มีมาขายเหมือนกันนะ แต่เป็นพระรองๆ กันไป
แม่ตูติดใจไอ้ตะเกียงนี่มากเลยเนี่ย เกือบจะสอยมาอยู่แล้ว

รูปสุดท้ายนี่จะมาบอกว่าชอบป้ายบอกส้วมเขามากเลยค่ะ ชัดเจน เข้าใจ ใหญ่เป้ง
มีอีกอันที่ส้วมไม่ได้อยู่บนฟ้านะ แต่ชอบอันนี้มากกว่า

ข้อมูลเพิ่มเติมค่ะ
งานชักว่าวฯ นี่ชื่อเต็มๆ ว่าเทศกาลว่าวไทยและว่าวนานาชาติ ครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่สิบ
ปกติจะมีประมาณต้นเดือนมีนา งานนี้เอามาโพสต์ช้า งานจบไปตั้งกะวันที่ 12 ขอโทษจริงๆ

อันนี้เป็นเว็บงานว่าวของปีที่แล้วค่ะ มีรูปว่าวให้ดูหลายรูป
อีอันนี้ไปตอนสี่โมงถ่ายย้อนแสงออกมาดำปึ้ดหมด เลยไม่ได้เอามาให้ดูกัน มีแต่ว่าวธรรมดาๆ

อันนี้ว่าวดับเทพที่โปรเค้าถ่ายกัน สวยยังกะจับวาง

ยะเฮ้ จบแล้วจ้ะ งานนี้ทิ้งไปนานไม่ได้เขียนเลย ด้วยว่าไปปั่นติดลมอยู่ที่เว็บฟร้อนข้างต้น
และจะต้องเดินทางไปพิชิตยอดเรา ณ มอศิลปากร ทับแก้ว และกรุงเต้บ สิริรวมระยะเวลา ๑ เดือนเต็มครึ่ง (เต็มยังไงวะ)
ช่างเถอะค่ะ เอาเป็นว่าคงจะไม่ได้เข้ามาอีกหลายเพลา

ปล. รูปเหล่านี้จัดเพจในโปรแกรมเล็กๆ แต่โคตรสุดยอดม็อดดี้โลกชื่อ Photoscape ค่ะ
อ่านรายละเอียดได้ในบล็อกพี่แอน ซึ่งแปลว่าขี้เกียจเขียนนั่นเอง

ปฬ. วันนี้ไม่มีปฬ.

๐๑๔ | ใครว่าสมัครดับเบิ้ลสแตนดาร์ด

2008-02-15T22:36:00.007+07:00

ใครต่อใครที่สงสัยว่าท่านนายกของเรา จะมีวาจาที่เข้มแข็งแต่เพียงกับนักข่าวไทย
เราลองมาดูกันว่าท่าน "มั่น" อย่างไรในเวทีโลก

คลิปวิดีโอนี้ขออนุญาตขโมยมาจาก สถานีโทรทัศน์ออนไลน์แนวๆ ยี่ห้อ "ซูกิ ฟลิกซ์"
ว่างๆ ก็เชิญชิมนะคะ รับรองว่าอร่อยจริงๆ

ว่าไปก็เข้าเรื่องเสียที เชิญทัศนา...

ปล. หากยังคั่งค้างในอารมณ์ ขอเชิญที่ ซูกิฯ หรือ สำนักข่าวบอร์ริ่งเดย์
หรือ เขียนแผ่นดิน โดยลุงเปลว สีเงิน

๐๑๓ | เย้! จับตะหมูกได้แล้ว

2008-02-10T13:44:00.003+07:00

เป็นที่ฮือฮาในสภากาแฟอยู่พักหนึ่ง เรื่องการใช้ภาษามือสื่อสารชื่อของนักการเมืองในสภา สิบกว่าวันหลังจากประชุมสภาครั้งที่ผ่านมา (๒๘ มกรา ๕๑) ความฮือฮาก็ซาลงไปบ้างแล้ว เลยขอเก็บมาวางไว้เป็นบันทึกน่ารักๆ สักเรื่องหนึ่ง

อันที่จริงก็สงสัยมานานแล้วว่าผู้ที่บกพร่องทางการได้ยิน หรือทางสายตาเขาสื่อสารคำใหม่ๆ ให้เข้าใจกันได้อย่างไร เพราะขนาดเราๆ ท่านๆ กว่าจะสื่อกันเข้าใจคำใหม่ที่เดี๋ยวนี้ผุดขึ้นมายังกะปลาเจอน้ำใหม่
อะไรวะ โบ? แอ๊บแบ๊ว? เด็กแว้น? สก๊อย?
สารพัดคำใหม่ กว่าจะสื่อสารกันเข้าใจก็เมื่อยปากกันไปข้างหนึ่ง บางทีถึงขนาดจะต่อยปากกันเลยก็มี เพราะสื่อสารไม่เข้าใจ

แล้วผู้ที่สื่อสารยากกว่าเราล่ะ เขาทำยังไงกัน จะให้มานั่งสะกดอยู่ทีละตัวก็ใช่ว่า พอสะกดเสร็จยังต้องมานั่งสะกดความหมายต่ออีกหรือ
วุ้ย โลกนี้มันช่างวุ่นวายเหลือเกิน

ก็นับว่าเหตุการณ์ฮือฮาครั้งนี้ได้ช่วยแก้ความสงสัยไปเปลาะหนึ่ง ว่าการสื่อถึงบุคคลที่สามในโลกของภาษามือเขาสื่อกันอย่างไร
อ้าว.. แล้วสก๊อยล่ะ ภาษามือสื่ออย่างไร ใครผ่านมาช่วยแถลงไขให้ข้าพเจ้าเข้าใจทีเถิด

ปล. ยังไม่เคยคุยกับพวกเขาจริงๆ จังๆ เลยแฮะ สงสัยต้องหาเพื่อนไว้สักคน

ปฬ. สนใจเพิ่มเติมคลิกที่เว็บมติชนเลยจ้ะ มีวิดีโอสาธิตภาษามือเรียกชื่อด้วย

จากไฮไลต์เว็บ ฟ๐นต์ โดย พี่แอน
หยิบมาโดยไม่บอกไม่กล่าว

๐๑๒ | สมเด็จแก้วกัลยาแห่งสยาม

2008-01-16T13:55:00.004+07:00

เพลง : ดอกแก้วกัลยา
ศิลปิน : อธิศรี สงเคราะห์
คำร้อง/ทำนอง : ประภาส ชลศรานนท์

แก้วกัลยา ทรงคุณค่าเหนือจิตใจ
คือดอกไม้แห่งความรัก และการแบ่งปัน
องค์พระพี่นาง พระราชทานเป็นมิ่งขวัญ
ให้ผองผู้พิการ ไทยทั้งปวง

* ดอกไม้ฟ้า แห่งกรุณา ประทานลงมาแสนชื่นใจ
ดั่งดอกไม้จากเทวาลัยจากแดนสรวง
ดอกไม้ฟ้า แก้วกัลยา แทนใจทั้งดวง
แทนความรัก ความเป็นห่วง ความชื่นชม

ขาดแขนขา หรือดวงตามองไม่เห็น
ใช่จะลำเค็ญ ใช่จะทุกข์หรือตรอมตรม
ยังมีหัวใจ สู้ต่อไปอย่างสุขสม
คือชีวิตที่ชื่นชมโลกงดงาม

( ซ้ำ * , * )

“ดอกแก้วกัลยา เป็นดอกไม้ประดิษฐ์ที่สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนาม เพื่อเป็นดอกไม้แห่งสัญลักษณ์ของคนพิการทั่วประเทศ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่คนพิการ
ซึ่งดอกแก้วกัลยาประดิษฐ์ขึ้นเพื่อส่งเสริมอาชีพและพัฒนาคนพิการในศูนย์ส่งเสริมอาชีพ ของสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์

ที่มาของดอกแก้วกัลยานั้นเป็นดอกไม้ในจินตนาการ มาจากดอกไม้ ๒ ชนิดด้วยกันคือ
“ดอกแก้ว” เป็นดอกไม้สีขาว มีกลิ่นหอม และ “ดอกแก้วเจ้าจอม” ที่มีกลีบดอกสีฟ้าคราม สวยสง่าแต่อ่อนหวาน ซึ่งดอกแก้วทั้ง ๒ ชนิดนี้เป็นดอกไม้ยืนต้นที่แข็งแรง ใบสวยงาม ออกดอกเป็นพวง ให้ความหมายเปรียบเทียบประดุจคนเราทุกคนมีน้ำใจเป็นหนึ่งเดียว

ความหมายโดยรวมของดอกแก้วกัลยานั้นคือ ดอกไม้จากนางแก้ว ที่มีน้ำพระหฤทัยสดใส ให้แสงสว่างอบอุ่นกับมวลหมู่คนพิการในแผ่นดินไทย ดั่งน้ำพระหฤทัยจากองค์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์์”

คุณสุริยัน อริยวงศ์โสภณ ประธานกรรมการโครงการดอกแก้วกัลยา

๒ พฤษภา ๒๕๔๙ อาจิก ประภาส ชลศรานนท์ ประพันธ์เพลงดอกแก้วกัลยา ทูลเกล้าฯ ถวายสมเด็จพระพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เนื่องในวโรกาสคล้ายวันประสูติ เมื่อวันที่ ๖ พฤษภาคม ๒๕๔๙ ... เผยแพร่ครั้งแรกในรายการคุณพระช่วย ตอนพิเศษ ขับร้องโดยคุณอธิศรี สงเคราะห์ ผู้พิการทางสายตา เพื่อตอบแทนพระกรุณาธิคุณของล้นเกล้าฯ ที่มีต่อปวงชนชาวไทย และผองผู้พิการทั้งปวง

ความรู้สึกแรกที่ได้ฟัง ขนลุกค่ะ เป็นเพลงที่สวยงาม งามในความรู้สึก งามในคำร้อง งามในท่วงทำนอง งามในน้ำเสียง คุณอธิศรีถ่ายทอดเพลงนี้มาได้อย่างไม่มีที่ติ เป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่า ผู้พิการก็มีความสามารถไม่แพ้คนปกติเช่นกัน ..บอดก็เพียง สายตาเท่านั้น แต่จิตใจก็ยังผูกพันความงาม..

ข้าพเจ้าต้องขอยอมรับว่า เป็นการยากมากที่จะใช้เพียงถ้อยความเขียนบรรยายความรู้สึกที่มีต่อพระองค์ออกมาให้เหมือนกับความรู้สึกในอก
... ๒๕๕๐ เป็นปีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาครบ ๘๐ พรรษาแห่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว แทบทุกตารางนิ้วบนผืนแผ่นดินไทยเอ่อล้นไปด้วยความปลื้มปิติ และความจงรักภักดี แต่ใครจะคาดคิดเล่า ว่าเมื่อปีมหามงคลผ่านพ้นไป โศกอันยิ่งใหญ่จะมาเยือนปวงชน

สมเด็จพระพี่นางฯ... พระเชษฐภคินี พี่สาวที่แสนดีของพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองพระองค์ พระบรมฉายาลัษณ์ของราชสกุลมหิดลมากมายที่ประจักษ์แก่สายตาของข้าพเจ้า ยังความซาบซึ้ง และขอบังอาจเข้าใจในความรู้สึกของพี่สาว ที่มีต่อน้องชาย ของลูกสาวคนโตที่มีต่อครอบครัว พระพี่นางฯ ผู้ทรงเป็นเบื้องหลังความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินไทย

สมเด็จพระพี่นางฯ... ครูของนักศึกษามากมาย หมอหลวงของชาวบ้าน นักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่ นันบินผู้ทรงปรีชา องค์อุปถัมภ์ของผู้ยากไร้ และผู้พิการ รุ้งงามแห่งแผ่นดินสยาม ณ วันนี้ แม้พระองค์จะเสด็จสู่สวรรคาลัยแล้ว แต่น้ำพระทัยอันเปี่มล้นของพระองค์จะสถิตอยู่ในใจของข้าพระองค์ตลอดไป

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

--------------------------------------------------------------------------

ขอขอบคุณ

๐๑๑ | หลักไทย

2008-01-08T18:37:00.003+07:00

หลังจากหลังขดหลังแข็งกันมาเป็นหลายเดือน ในที่สุดเกมหลักไทย หรือ 'ตามรอยหลักไทยในสารานุกรมของพ่อหลวง' (ยาวฉิบ - -") ตามชื่อโครงงานก็เสร็จเรียบร้อย ส่งเรียบร้อย พรีเซ้นท์เรียบร้อย พร้อมเผยแพร่ในเร็ววันนี้ (รอไปเถอะ)

หลักไทย ตัวนี้เขียนด้วยเดลไฟ ๗ (Borland Delphi 7) เขียนกับโอม พีระพัฒน์ กับนิสา
หามรุ่งหามค่ำกันสุดๆ กว่าจะเสร็จ แต่ก็ยังมีสิ่งที่ต้องแก้ไขอีกมากมาย ท่านใดที่กรุณาเสนอความคิดเห็นเป็นแนวพัฒนาให้เกมนี้จักเป็นพระคุณอย่างสูงลิ่ว

๐๑๐ | เหตุเกิดที่เฉลียง

2007-06-10T17:04:00.003+07:00

เฉลียง
เปิดตัวครั้งแรก พ.ศ.๒๕๒๕ ปิดอัลบั้มสุดท้าย พ.ศ.๒๕๓๓ ปีที่ข้าพเจ้าเกิดพอดี...
แม้จะเกิดไม่ทัน แต่ข้าพเจ้าผู้เป็นวุ้นลอยละล่องในท้องแม่ ก็ยังดิ้นไปพร้อมกับ "ความแนว" ของเฉลียง

ตั้งแต่ ๓-๔ ขวบ ข้าพเจ้าก็จำได้แม่นยำว่าในรถมีเสียงเพลง แบกบาล กุ๊กไก่ ง่ายๆ ใจเย็นน้องชายฯลฯ ของเฉลียงคลอจนหลับไปทุกครั้ง โปรดอย่าถามว่าก่อนหน้านั้นล่ะ คำตอบคือ ข้าพเจ้าจำไม่ได้ และทำไมถึงมีเพียงอัลบั้มแบกบาล ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบ เพราะไม่ได้เป็นคนจ่ายตังค์ซื้อ
แต่ที่แน่ๆ ความแนวของเฉลียงติดตรึงใจของข้าพเจ้ามาตั้งแต่บัดนั้น...

เฉลียง... เป็นผู้คนกลุ่มหนึ่ง ที่นำเอาตัวโน้ตมาร้อยเรียง เรียบเรียงเป็นทำนอง เมื่อใส่คำร้องที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกสนุกสนานเข้าไป ก็กลายเป็นบทเพลงอร่อยเลิศรสชั้นดี แถมด้วยสาระที่ย่อยง่าย แต่ซึมซับลงลึกถึงก้นบึ้งของสมอง... กระแทกใจจริงๆ ค่ะ
กลุ่มคนที่หน้าตาก็งั้นๆ เสียงก็งั้นๆ แต่มีพลังความคิดที่เฉียบขาด การนำเสนอที่สุดยอด บวกด้วยอารมณ์ขัน ความสนุกสนานกึ่มๆ อีก 15 เปอร์เซ็นต์ เมื่อรวมตัวกัน จึงเป็นเฉลียงที่น่านั่ง น่าคุย อยากเข้าไปรู้จักมักจี่จริงๆ

ผ่านมา ก็หลายปี... ตอนนี้บทเพลงแห่งความสุขในรถของพ่อกับแม่ไม่เพียงมีแค่แบกบาลแล้ว แต่ยังมีนิทานหิ่งห้อย ต้นชบากับคนตาบอด ผึ่งพุง นายไข่เจียว เที่ยวละไม และอื่นๆ อีกมากมาย
การเดินทางจึงสนุกสนานยิ่งขึ้น

คอนเสิร์ตของเฉลียง ที่ไม่ว่าจะมีสมาชิกกี่คน หรือผันเปลี่ยนเวียนหน้ากันไป ข้าพเจ้าก็ไม่เคยสัมผัสแม้วิดีทัศน์ แต่อย่างน้อยก็มีหลายคนที่ได้สัมผัส และซึมซับน้ำใจบนเฉลียงนั้น

เรื่องราวบนแผ่นไม้ คอนเสิร์ตของเฉลียง ที่ประกาศตัวไว้ว่าเป็นคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายของเฉลียง ที่แสดงให้ปรากฏแล้วว่าผู้คน "รัก" เฉลียงเพียงใด พี่ประภาสคนเบื้องหลังผู้ทระนง ก็ถึงกับยอมแพ้ความรักนั้นยอมขึ้นบนเวที เรียกความดีใจที่เคล้าด้วยน้ำตาให้กับแฟนๆ เฉลียง

ไม่กี่วันนี้เฉลียงจะกลับมาอีกครั้ง ตามคำเรียกร้อง ข้าพเจ้าคงไม่อาจได้สัมผัสอีก แต่ใครจะรู้ล่ะ... สักวัน คุณปู่เฉลียงอาจจะฟิตขึ้นมาจัด "เฉลียง - อยากจะร้องใครจะทำไม" อีกสักครั้งก็ได้ ใครจะไปรู้...
คราวนี้ล่ะ ข้าพเจ้าไม่พลาดแน่...

ปล. หวังว่าลุงๆ จะยังมีแรงร้องเพลงอยู่นะคะ ลูกๆ หลานๆ ยังรออยู่

๐๐๙ | แวะมาเยี่ยม

2007-02-27T17:45:00.002+07:00

พี่จั๊ววาดให้ เอามาแปะเป็นเกียรติแก่บล็อก แค่นั้นแหละ

๐๐๘ : อาลักษณ์

2006-06-17T15:24:00.003+07:00

ฟอนต์ลำดับที่ 2 ของกระผมเอง

กำหนดวางแผง 26 มิถุนายน 2549 ครับ

ที่ http://f0nt.com/download/categories.php?cat_id=41

ฟอนต์ตัวนี้เป็นตัวที่สองที่ผมตั้งใจทำมากๆ ใช้เวลา 2 เดือน ทำจริงๆ 2 วัน ที่เหลือเป็นการแก้ไขข้อผิดพลาด T-T

คุณความดีจากฟอนต์ตัวนี้อุทิศแด่ สุนทรภู่ ครูกวี และถวายแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช เนื่องใรวโรกาสครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ...ถวายแด่คุณความดีของพระองค์

ขอจงทรงพระเจริญ

๐๐๗ : ภู - พระ - สมรภูมิ

2006-05-15T21:33:00.002+07:00

หายไปน๊าน นาน แต่หัวยังอยู่ดี ไม่หายไปไหน
กลับมาทักทายบล็อกเก่าอีกครั้ง (อันที่จริงก็ทักได้แต่บล็อกเก่าๆ และคนแก่ๆ เอาล่ะ สวัสดีตัวตนครับ)

เริ่มเรื่อง

- อยู่กทม.เรียนพิเศษ
- พาบักหำน่อยไปแข่งคณิต
- กินไข่ต้มเคล้าความฮา
- ดูตะวันขึ้นที่เขาค้อ
- ดูตะวันตกที่ภูหินร่องกล้า
- ไหว้พระ
- กลับบ้าน

จบเรื่อง

ก๊ากๆ สะใจ บอกตอนจบแล้วเฟ้ย คราวนี้ก็มาเข้าเรื่อง

หลังจากเป็นเด็กเต้บมาได้ซักเดือน ก็มีอันต้องจรลีต่อไปโคราชเมืองย่าโม พาไอ้น้องชายไปสอบคณิตศาสตร์

.....เวลาผ่านไป....... ผมกะพ่อก็เดินดูนิทรรศการ เถียงกะคนเฉลยข้อสอบ เข้าห้องน้ำ กินหนม และแอบงีบ .....เวลาผ่านไป.......

ผลปรากฏว่าไอ้น้องเจริญรอยตามผมจริงๆ พอสอบเสร็จมันทำหน้าระรื่นบอก ทำได้ ตั้ง 8 ข้อแน่ะ (จาก 30 ข้อ - -")

.....เวลาผ่านไป.......

มันเดินหน้าระรื่นมาบอกว่า ไอ้แปดข้อน่ะ สรุปแล้วได้ศูนย์คะแนน (แล้วยังมีหน้ามาหัวเราะ...เวร ตามพี่มันจริงๆ)

ตอนเย็นๆ ก็มีการเฉลยข้อสอบ ...ตามไปอ่านต่อที่ ปล. ละกัน ตอนนี้ยังไม่อยากเสียอารมณ์

หลังจากนั้นก็เป็นรายการเที่ยวครับ ไปโคราชก็ต้องไปไหว้ย่าโม (ไปตอนกลางคืน อากาศเย็นสบาย คนก็น้อย ที่จอดรถก็หาง่าย ... ลอดประตูชุมพลมาเรียบร้อย เค้าว่าถ้าลอดประตูนี้แล้วจะได้กลับมาเยี่ยมอีก (จริงป่าววะ) (แต่เห็นแม่ผมเค้าบอกว่าตอนผมเล็กๆ ก็เคยมาลอดแล้ว))...ไปถึงเห็นมีคน (เด็กๆ และวัยรุ่น) ขะมักเขม้นช่วยกันถูกรอบๆ ลานอย่างสนุกสนาน สอบถามได้ความว่ามาแก้บนกัน ไอ้ผมเลยสนุกเข้าไปแจมมั่ง สรุป ได้ถูลานย่าโมมารอบนึงแล้วครับ รู้สึกดีใจ๊ดีใจ (ทีนี้กูก็รู้แล้วว่าจะเอาความดีอะไรไปโพนทะนาเวลาเค้าให้เขียนสมุดบันทึกความดี และเวลาประกวดมิสทิฟฟานี่)

รุ่งขึ้นก็ไปต่อที่ปราสาทหินพิมาย ที่นี่มียุวมัคคุเทศก์ด้วยนะ นำเที่ยวโดยไม่คิดตังค์ แต่มีสิ่งนึงที่พวกเราเห็นแล้วขัดหูขัดตาเหลือเกิน นั่นคือ บันไดไม้ที่สร้างทับไปบนบันไดปราสาทหิน และแล้วในที่สุดเจ้าคุณพ่อกระผมก็ได้ฝากให้มัคคุเทศก์สาวของเราไปต่อสู้ในฐานะนักเรียน ใครเป็นชาวโคราชมาอ่านลองหันกลับไปดูสักนิดนะครับ ปราสาทหินพิมาย เป็นโบราณสถานสำคัญ แสดงให้เห็นอารยธรรมของไทยเรา แล้วปล่อยให้เอาไม้ ซึ่งเป็นอะไรไม่รู้ไปตอกไปพาดให้มันสูญเสียความน่าเกรงขามไป คิดดีๆ นะครับ ระหว่างความสะดวกสบายในการเดินเข้าออก กับภาพลักษณ์ของสถานที่อะไรสำคัญกว่ากัน

ปราสาทหินพิมายแบบเต็มๆ ใช้โฟโต้ช็อปแต่งสีนิดหน่อย

ทายซิ อะไรเอ่ย
(เฉลย หีบสมบัติ)

เจ้าถิ่น (สังเกตท่านั่งท่านสิงห์สิ)

จากนั้นก็ไปไทรงาม ต้นไทรเยอะดี ข้างๆ มีบึงน้ำให้เด็กๆ โดดน้ำเล่น
เห็นแล้วอยากถ่าย(รูป)มากๆ แต่ดันแบตหมด (ฮ่วย - -")

หมดแล้วครับประสบการณ์เที่ยวโคราช พอเสร็จข้าวเที่ยงปั๊บเราก็ควบอีซูซุดีแมกซ์ปุเลงๆ ขึ้นเขาค้อกันต่อ เห็นบักถั่วบอกสวยนัก อยากรู้จริงว่าจะสวยแค่ไหน ขึ้นถึงยอดเขา ลงไปติดต่อที่พักที่ทุ่งแสลงหลวง พอลงจากรถปุ๊บผมก็วิ่งลงทุ่งไปถ่ายรูปพระอาทิตย์ตก สวยแบบธรรมดาๆ ดีครับ
คืนนั้นเรานอนเต็นท์กัน จุดเทียนตามไฟ ฟังเสียงหรีดหริ่งเรไรกล่อมนอน อากาศเย็นตลอดเวลายิ่งกว่าเปิดแอร์ แต่ไม่ให้ความรู้สึกอึดอัดเหมือนเปิดแอร์ เรียกได้ว่า แม้ไม่มีไฟ ไม่มีทีวี คืนนี้เราก็ไม่เดือดร้อน

รุ่งขึ้นตื่นเช้ามาดูตะวันขึ้น หมอกลงจนแทบไม่เห็นตะวัน
แต่ก็ได้ภาพตะวันโผล่ทิวสนสามใบมาสวยเหมือนจับวาง

ครึ่งวันเที่ยวอยู่บนเขาค้อ ไปดูพระตำหนักเขาค้อ หอสมุดนานาชาติ และก็อนุสาวรีย์ผู้เสียสละในยุทธการปราบคอมมิวนิสต์ที่เขาค้อ ที่ข้างๆ อนุสาวรีย์มีสนามเพลาะที่คงสภาพเดิมไว้ให้ดู เชื่อมั้ยครับ วิวบนเขานี่สวยเหลือเชื่อ มองเห็นเมือง บ้านเรือน เรือกสวนไร่นา ขณะเดียวกันมันก็เป็นชัยภูมิที่ดีเยี่ยมในการสังเกตการณ์ และซุ่มโจมตี ดังนั้นเขานี้จึงเป็นที่ตั้งมั่นของเหล่าคอมมิวนิสต์ และเป็นเหตุให้เกิดการนองเลือดระหว่างคนไทยด้วยกัน...

มุมหนึ่งของพระตำหนัก

ท้องฟ้าที่พระตำหนักสวยมากครับ

ศาลาหลวงพ่อทบมุมสงบแห่งหอสมุดนานาชาติ

ภูมิใจเสนอ

อนุสาวรีย์ผู้เสียสละ

เดินทางขึ้นภูต่อ คราวนี้ขึ้นภูหินร่องกล้า ได้บ้านพัก(ไม่มีแอร์ ทีวี และพัดลม)แล้ว เห็นป้ายหน้าบ้านบอกจุดชมพระอาทิตย์ตกที่ลานหินแตกระยะทางไม่ไกลสามารถเดินเท้าได้ เราก็ยกโขยงพากันเดินขึ้นไป บนภูหินร่องกล้านี้ก็เป็นสมรภูมิไทยสู้ไทยเหมือนกัน ดังนั้นทุกตารางเมตรจึงเป็นสนามรบ เดินไปก็เห็นป้ายสักการะเหล่านักสู้ ที่ลานหินแตกนั้นก็เช่นกัน ผาหินที่แตกเป็นร่องเล็กร่องน้อยทำให้เกิดความชื้นสะสม ทั้งกล้วยไม้ ทั้งเฟินขึ้นเกาะตามหินเรื่อยไป แต่ที่เห็นมากที่สุดคือกุหลาบพันปีสีขาวที่บานสะพรั่งทั้งหุบหิน แต่กาลก่อนนี้เพียงไปกี่สิบปีที่แห่งนี้ก็เป็นบังเกอร์ชั้นดีที่ใช้หลบบังกระสุน และระเบิดในสมรภูมิรบ...

เดินถึงสุดผาปรากฏว่าอีกตั้งชั่วโมงกว่าตะวันจะตก ก็นั่งเล่นกันอยู่บนนั้น มีนักท่องเที่ยวถ่ายรูปกันอยู่ประมาณ 4-5 คน สักพักเริ่มมี พระ... ครับพระสงฆ์นุ่งเหลืองห่มเหลือง โดดข้ามหินขึ้นมาที่ละรูปๆ รวมแล้วประมาณ 20 กว่ารูป รวมทั้งมีอุบาสกอุบาสิกาตามขึ้นมาด้วย อีก 5-6 คน ซึ่งที่จริงแล้วนักท่องเที่ยวที่ถ่ายรูปแชะๆ ตอนที่เรามาถึงนั้นก็เป็นอุบาสิกาคณะเดียวกัน

ภิกษุสงฆ์เหล่านั้นขึ้นมาถึงพอพร้อมเพรียงกันแล้วก็ไม่พูดพร่ำทำแมว นั่งทำวัตรสวดมนต์กันทันที ไอ้ผมก็นั่งเอ๋อ พนมมืออือออไปกะเค้า ถามว่าแปลกมั้ยที่จู่ๆ เกิดมีพระขึ้นมาทำวัตรเย็นกันบนหน้าผา อันนี้ผมว่าไม่แปลก เพราะขึ้นมานั้นผมว่าจริงๆ แล้ว นั่นก็เป็นการธุดงค์รูปแบบหนึ่ง เหมือนการออกค่าย แล้วเท่าที่ผมเห็นส่วนใหญ่ก็คงเป็นเณร กับพระหนุ่มๆ เณรก็คือเด็ก ย่อมอยากรู้ อยากเห็น อยากเที่ยว หากแต่อยู่ในผ้าเหลืองที่กำหนดให้ผู้ครองผ้านี้สงบ และสำรวม ดังนั้นการเที่ยวเล่นหัวจึงเป็นเรื่องยาก ทางวัดจึงจัดในรูปแบบการธุดงค์ ศึกษาธรรมชาติ ธรรมะ คือ ธรรมชาติ ศึกษาธรรมชาติ ก็คือการศึกษาแก่นของธรรมะ เพียงแต่ทำให้ดูผ่อนคลายขึ้นในรูปแบบของการธุดงค์เที่ยวท่อง หลวงพ่อเป็นผู้ดูแล ไม่ให้เหล่าเณรๆ นั้นเจี๊ยวจ๊าวเกินเหตุ ขณะเดียวกันหลวงพ่อก็สอน สอดแทรกธรรมศึกษาลงในการเที่ยวนั้นด้วย เรียกได้ว่า พาเที่ยวครั้งเดียวได้กำไรสองต่อ (หลวงพ่อยิงนกไม่ได้เดี๋ยวบาป)

ทำวัตรบนหน้าผา

หลังจากแสงตะวันสะท้อน...เอ่อ...เป็นประกายว้อบแว้บเข้าตาได้ชั่วครู่ ก็คล้อยต่ำลง จากนั้นก็เป็นรายการถ่ายรูปๆๆ และเดินลงเขา และกินข้าว (พนักงานเสิร์ฟเป็นกะเทยด้วย แล้วก่อนนั้นไอ้น้องชายผมก็เผอิญหลุดปาก-เซ็นเซอร์-แฟนพันธุ์แท้ปลาทะเลที่แอบตุ๊ด ไม่รู้นาย..เอ่อ..นาง..เอ้อ ช่างเหอะ เด็กเสิร์ฟคนนั้นเค้าได้ยินเปล่า แต่เห็นเสิร์ฟโต๊ะผมสุดท้ายเลยง่ะ เฮ้อ.. กว่าจะผ่านมื้อนั้นได้ สยิวกิ้ว)

มนุษย์เลเซอร์! (พ่อผมเองแหละ)

ตะวันลับกลีบเมฆ

ตื่นเช้ามาก็กะจะไปชมตะวันขึ้นที่ผาชูธงซะหน่อย ขับรถไปได้ซักพัก เอ๊ะ นี่มันทิศตะวันตก ผมเลยเอาโบรชัวร์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวมาดู ปรากฏว่าผาชูธงมันเป็นจุดชมพระอาทิตย์ตก แล้วจะให้กูขึ้นไปชมตะวันขึ้นทำแมวไรละครับ ก็กลับไปนอนต่อสิ

หลังจากนั้นก็ตามรูปครับ ขึ้เกียจเล่าต่อและ เมื่อย

ป้ายนั่นเขียนว่า
หลุมกระสุน
อนุสรณ์แห่งการประหัตประหาร
ของคนไทยด้วยกันที่แตกต่างเพียงอุดมการณ์

สำนักอำนาจรัฐ
ทำเนียบรัฐบาลของฝ่ายคอมมิวนิสต์

บ้านพักของเหล่าสหาย

ผาชูธง
สถานที่ซึ่งฝ่ายคอมมิวนิสต์ใช้ชูธงค้อนเคียว
ทุกครั้งที่มีชัยเหนือฝ่ายรัฐบาล ปัจจุบันมีธงไตรรงค์ตั้งอยู่อย่างถาวร

ลานหินปุ่ม
สถานพยาบาลผู้บาดเจ็บ

กังหันน้ำ
ใช้ทุ่นแรงตำข้าว ป้ายภาษาไทยบอกสร้างโดยนักศึกษา ม.ขอนแก่น
แต่ภาษาอังกฤษบอกจุฬาฯ แล้วกูจะเชื่อใครล่ะครับ

เออ ว่าจะเขียน ปล. ยาวๆ แต่ขี้เกียจ งั้นก็สั้นๆ ละกัน

ปล. ไอ้ที่ผมจะบอกก็คือ ตอนเย็นที่มีการเฉลยข้อสอบ เด็กๆ ก็เข้าไปนั่งกันเต็มห้องประชุม ผมขี้เกียจเบียดก็เลยมานั่งดูถ่ายทอดสดที่ทีวีข้างนอก กรรมการที่เฉลยข้อสอบก็

"อ๋อข้อนี้ง่ายมาก แก้สมการสองตัวแปร"
"ข้อนี้ก็ง่าย ใช้ทฤษฎีบทของวงกลม พีทากอรัส ยูคลิด อะโบเดเบ๊กะจะมะอุ๊ส รองรับ"

ไอ้ผมนี่อยากจะลุกไปถีบหน้ากรรมการเฉลยข้อสอบ แต่กลัวทีวีเขาพัง ไม่มีตังค์ใช้
ถามจริงๆ เถอะครับ ไอ้ที่พูดมาน่ะ เด็กประถมมีเรียนมั้ย จริงอยู่มีเด็กบางกลุ่มทำได้ อธิบายได้ นั่นก็เป็นเด็กที่ได้รับการติวมาเพื่อสอบ ถ้าพวกเขาเข้าใจก็ดีไป แต่ถ้าให้เด็กจำข้อสอบมาทำนั้นไม่ได้ต่างอะไรกับการฆ่าเขาทั้งเป็น เลยนะครับ การเฉลยก็ไม่ได้ทำให้เด็กที่ไม่รู้เรื่องกระจ่างขึ้นมาสักนิด บางทีการออกข้อสอบยากๆ ก็ไม่ได้วัดเด็กเสมอไป แต่มันเป็นการอวดภูมิของผู้ออก ของผู้เฉลยมากกว่า แล้วนั่นมันจะไปเกิดประโยชน์อะไรกับเด็กๆ ล่ะครับ ผมเห็นเด็กบางคน ฟังแล้วก็ไม่เข้าใจ แล้วคนเฉลยก็ดีแต่พูดว่าข้อนี้ก็ง่ายข้อนั้นก็ง่าย เลยพาลคิดไปว่าตนเองไม่แน่จริง ไม่เก่ง จนบางครั้งทำให้เหม็นเบื่อสิ่งที่ตนเองพยายามจะทำไปเลย จุดนี้ ถึงแม้ว่าการสอบคัดเลือกจำเป็นต้องมีการแข่งขันเพื่อนคัดเด็กที่แน่จริงออกมา แต่คนที่อธิบายให้เด็กฟังควรมีจิตสำนึกที่เข้าถึงเด็กบ้างนะครับ พูดให้กำลังใจเข้าบ้าง ไม่ใช่พูดแต่ให้คนที่ทำได้ผยองว่าข้าแน่ ข้าเก่ง ข้าทำได้ แล้วเหยียบให้คนที่ทำไม่ได้ เสียใจ จมดินลงไป

ไอ้ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยเพราะผมนั้นก็ผ่านสนามสอบมาแล้วมากมาย เป็นทั้งผู้ชนะ ผู้แพ้ เคยเห็นมาหมดแล้วทั้งคนที่ชนะแล้วดีใจ แพ้แล้วเสียใจ แพ้แล้วเอาความเจ็บใจนั้นฮึดสู้ใหม่ หรือแพ้แล้วกดตัวเองให้จมอยู่แต่กับความพ่ายแพ้

ผมโชคดีที่มีครอบครัว ครู และเพื่อนที่มองโลกในแง่ดี ใช้คำพูดเป็น ปลอบใจเป็น กระตุ้นให้สู้เป็น สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมให้ผมเป็นคนมองโลกในแง่ดี และไม่เคยมองความผิดพลาดเป็นความพ่ายแพ้ แต่นั่นกลับกลายเป็นค่าประสบการณ์ให้ผมได้พยายามครั้งใหม่ให้มากกว่าเดิมชนะตนเองให้ได้ ข้ามขีดจำกัดตัวเองให้ได้ แล้วจะชนะโลกเอง

ปล. นี่ผมพามาเที่ยวนะ ไม่สนุกกันเลยเหรอ
ปล. ไปล่ะ

๐๐๖ : If tomorrow never come!!

2006-04-19T12:41:00.002+07:00

ตอนนี้อยู่กทม.ครับ เรียนพิเศษครับ เป็นหวัดครับ ยังไม่หายครับ เหี้ยจริงๆ ครับ

ไอ้หวัดนี่แย่จริงๆๆๆๆๆ เลยครับ มันขัดขวางการเรียนรู้ของผมอย่างแรง เรียนๆ อยู่ เดี๋ยวก็ไอ น้ำมูกย้อย เจ็บคอ และปวดหัว ปวดหัวนี่เหี้ยสุดครับ มันมาเป็นพักๆ โดยเฉพาะพักที่เรียนเรื่องโคตรเครียดอยู่ (แม่ง ไม่น่าลง 4 วิชาเลยกู แทบเดี้ยง)
อันว่าวิชาที่เรียน

- คณิตศาสตร์ (ไม่ค่อยปวดหัวเท่าไหร่ ยังเช้าอยู่ สมองแจ่มใส เพี้ยง....ทั้งวันทีเหอะ)

- ชีวะ (มันจะไม่ยากถ้าอาจารย์ไม่บรรยายแบบไม่ลืมหูลืมตา อาณาจักรโน้นนะนักเรียน มันจะมีงี้ๆๆๆๆ นั่นไฟลัม งี้ๆๆๆๆๆ นี่..งี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ(รายละเอียดต่างกันตรงไม่ยมกครับ) (แล้วกูก็โดนท่องอาณาจักร Monera แล้วกูก็ผ่านแบบสยิวกิ้ว(ก๊ากๆๆๆๆ))) <<--นับวงเล็บให้ครบนะ <<--เสริมความ มันยากและไม่รู้เรื่องเพราะผมเข้ามาทีหลังเค้าครับ ถ้าได้เรียนตอนอาจารย์สอนเรื่องเซลล์ ผมคงหัวฟูน้อยกว่านี้ สรุปจริงๆ แล้ว อาจารย์ท่านนี้สอนชีวะผมได้ดีมากครับ ทำได้ไง 5 วัน 5 คิงดอม แล้วกูก็เสือกรู้เรื่องด้วยแน่ะ (อันที่จริงผมมันอัจฉริยะ)

- พักข้าวเที่ยง 1 ชม. เฮ้อ

- อังกฤษ (อ.แอบตุ๊ด เซ็งจิ๊บเป๋ง เรียนคนเดียวด้วยกู (ขนาดนี้ผมก็หลับในได้ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง) <--จนอาจารย์เค้าทักอะว่า เป็นไรรึเปล่า -- ป่าวคับ ผมหลับอยู่) <<--เสริมความ คลาสนี้ผมเรียนคนเดียว เลยเอาแต่ใจได้ตามใจกู อยากเรียนไรบอกจาน จานจัดให้ วันก่อนผมบอกจานให้เอาข่าวมาคุยกันมั่งก็ได้ คาบต่อมาจานเล่นคุยข่าวกะผม (ภาษาไทย) ตั้งเกือบครึ่งคาบ (ตกลงกูจะมาเรียนภาษาปะกิดทำหอกไรวะ)

- เคมี - ไม่เครียดแต่กูงง <<--แรกๆ ง่าย หลังๆ ยากกกส์ส์ส์ส์ส์ส์ (มั้ง)

-----สรุป การบ้านเพียบ
--------สรุปอีกที กูไม่ทำ

แค่นี้ละครับ ชีวิตเด็กบ้านนอกกลางเมืองฟ้า เดินมาตามหัวจายยย

ปล. ผมเป็นหวัดมาเกือบ 15 วันแล้ว ใครมียาดี มียาเด็ด ส่งมาชิงรางวัลได้ครับ ใครทำให้หายได้ผมให้ล้านนึง
ปล. กูเกลียดหวัด
ปล. ใครเห็นผมตอนเช้าๆ เดินไปขึ้นรถเมล์มาสยาม อย่าไปทักมันนะครับ มันยังไม่ตื่น
ปล. วันนี้เลือกตั้งสว. จารย์ตุ๊ดเค้าหยุดสอนครับ ผมเลยมีเวลาผ่อนคลายความเหี้ย 2 ชั่วโมงฝ่าๆ 'คุณก๊าบบบบบ
ปล. ตอนนี้ขโมยคอมในงานโรบอตเวิร์ลที่พารากอนเล่นอยู่ เสียวๆ กลัวเค้าด่าเหมือนกันแหละ แต่ผมไม่สนครับ ขอให้กูได้เล่นพอ :D
ปล. If tomorrow never come คุณจะทำอะไรครับ ถ้าเป็นผม... จะนอน
ปล. อันนี้สด ผิดพลาดประการใดก็ช่างหัวความผิดพลาดมันเหอะวะ

ปล. เสริมความไปนิดหน่อยครับ ตอนแรกผมคงเมาพาราอยู่เลยเขียนเลอะเทอะไปหน่อย รู้เรื่องมั่ง ไม่รู้เรื่องมั่งก็ช่างหัวมันเหอะครับ

๐๐๕ : ฝัน

2006-04-14T16:28:00.001+07:00

เขียนไว้นานแล้วครับแต่ไม่ได้โพสต์ซักที พอดีได้โอกาสเหมาะเลยยกมาไว้ที่นี่ซะเลย อ่านๆ ไปเถอะครับ อย่าคิดมาก

-----------------

วันนี้รู้สึกอยากอัพเรื่องใหม่ก่อนเข้านอน นึกไปนึกมาเอาเรื่องนี้ล่ะฟะ

เมื่อคืนครับ เมื่อคืน ตอนใกล้ๆ สว่างแล้วแหละ ผมเกิดฝันขึ้นมา ไม่ได้บ้าอะไรมากมายนา แค่ชอบเป็นพิเศษเอง

ผมฝันว่ากำลังสอบจูนินครับ!!!!

(ใครไม่ได้อ่านนารุโตะไปอ่านซะไป!! )

ไอ้สอบรอบแรกก็ผ่านไปแล้ว (จำรายละเอียดไม่ได้เลย)

พอมาถึงอีตอนสอบรอบสองนี่ล่ะครับ เค้าแบ่งเป็นหน่วยๆ กลุ่มๆ

แปลกแต่จริง ผมอยู่กลุ่ม 7 โจนินประจำกลุ่มคือคาคาชิ (ไม่รู้ตอนนั้นหน้าตามันเป็นการ์ตูนเปล่าหว่า)(บอกแล้วว่าไม่ได้บ้า โฮะโฮะ )

พวกโตๆ (ม.ปลาย) โดนพวกโจนินผู้คุมสอบสั่งให้ว่ายน้ำไปสะพานปลาครับ (ผมอยู่ประจวบ แหมมันก็ช่างฝันได้เหมาะกะสถานการณ์เนาะ)
พี่ปิ๊ก(รุ่นพี่ผม แล้วก็เป็นพี่ของเพื่อนผมชื่อไอโอม) ว่ายน้ำไปอีกมือก็ถือกล้องไปด้วย แล้วพี่แกก็ว่ายกลับมาบอกให้ผมเอาขาตั้งกล้องให้พี่แกด้วย (เอ๊อ จะเอาไปทำไมฟะ ) ผมก็เลยโยนลงไปให้ ไม่ส่งเดี๋ยวโดนเตะ

แล้วเค้าก็เรียกรวมกลุ่มพวกผม กลุ่มผมมีสมาชิกเกือบสิบคนครับ แล้วแจกแผ่นกระดาษ (ตอนนั้นผมดีใจโคตรเลยว่ะ นึกว่าคัมภีร์ฟ้ากะคัมภีร์ดิน) แล้วสั่งให้ไปยืนเรียงกันที่เขื่อน (เป็นคล้ายๆ ม้านั่งตันๆ ยาวๆ ตลอดชายฝั่ง)

"นับ 3 โดด ทราบ!"

"ทราบ!"

"3!"

แล้วก็ไม่มีใครโดดซักคน มันสูงนะครับ เสียวนะครับ โดดไปอาจถึงตายนะครับบบ!!

....................................

...............................

..........................

.....................

................

...........

.......

....

..

.

แล้วผมก็ตื่นมานั่งนึกได้ว่า ชายทะเลตรงนั้นมันตื้นนิดเดียวนี่หว่า (อยากฝันต่อจังโว้ยยยยยยยย)

ปล. แล้วเลยนอนไถลต่อซักพัก (ม่าย... ไม่ได้ขี้เกียจ) แล้วนิสาก็โทรมาบอกว่าจารย์แมนให้ไปใช้แรงงานพรุ่งนี้ เฮ้อ..เซ็งโว้ย

ปล. คุยกันเรื่องม็อบสนธิกับท่านเหลี่ยม มันชิบหาย ชอบงื้วธรรมศาสตร์มากครับ

๐๐๔ : จะดูรถม้าให้ไปลำปาง จะดูคล้องช้างให้ไปสุรินทร์

2006-04-12T12:22:00.001+07:00

ตอนนี้ทั้งม้าทั้งช้างเป็นสัญลักษณ์ของทั้งลำปางแล้วก็สุรินทร์ไปแล้ว แต่จะยังมีอยู่หรือเปล่า ...ก็ไม่รู้ เพราะผมบ่ใจ้ คนเหนียนะเจ้า..

แต่ช่างเป็นๆ ตัวโตๆ ฝูงใหญ่ๆ มี ณ ที่นี้ ยางชุม..(รู้จักมั้ยครับ--ไม่รู้เหรอ) กุยบุรี..(รู้จักมั้ยครับ--ไม่รู้เหรอ) ประจวบ..(รู้จักมั้ยครับ--ไม่รู้เหรอ) ไทยแลนด์ (รู้จักมั้ยครับ--ไม่รู้เหรอ...........ไปตายซ้าาาาาา...(\"/)
เมื่อวันก่อน ผมไปเที่ยวเขื่อนยางชุม อุทยานแห่งชาติกุยบุรี กะว่าจะไปดูซ้าง หวังว่าคงจะไม่เหยียบขี้ซ้าง รู้จักบ่ ขี้ซ้างน่ะ

ตั้งแต่เกิดยังไม่เคยได้ไปถึงเลย เขื่อนยางชุมเนี่ย ที่ได้ฤกษ์ไปนี่เพราะคณะจากมหาวิทยาลัยเกษตรเค้าไปเลี้ยงรุ่นกันแล้วเลยเชิญชมรมจักรยานโรงพยาบาลประจวบไปแจมด้วย เห็นว่ามีแรลลี่กัน ขี่ไปดูช้าง หา RC กัน
คราวนี้ บังเอิญลูกของอาม่าผมเค้าดันเป็นพยาบาลอยู่รพ.ประจวบ เป็นหัวหน้าตึกด้วยนะเออจะบอกให้ แล้วลูกน้องแม่เค้าอยู่ชมรมจักรยาน รุ่นพี่ผมก็อยู่ ลูกพี่ลูกน้องผมก็อยู่ แต่พวกเราดันไม่ได้อยู่ (ครอบครัวผม) แต่สะแหลนมีส่วนร่วมกะเค้าแทบทุกเรื่อง
น่านแหละ เหตุผลนานับประการที่พวกเราได้(เจือก) เข้าร่วมขบวนแรลลี่ในครั้งนี้

ไปถึงอุทยานฯ เกือบบ่ายสี่โมง ปรากฏว่าคณะจักรยานเค้าไปดูช้างกันแล้ว นั่งรถไป แล้วเอารถบรรทุกจักรยานไป กะว่าจะขี่กลับ พวกฟิตจัดก็ขี่ไปจากอุทยานฯ เลย ส่วนผมน่ะเหรอ นั่งรถตามไปซีครับ เรื่องไรจะเอาไขมันน้อยๆไปบริจาคให้กะจักรยาน ความจริงปกติก็ใช้จักรยานเป็นอาวุธหลักอยู่แล้ว แต่วันนี้ขี้เกียจซะงั้น ตามเค้าไม่ค่อยทันด้วยแหละ เลยไม่ไป ระยะทางเหรอครับ โอ๊ย จิ๊บๆ ไม่ต้องพูดถึง ไปกลับก็ สี่สิบฝ่าโลเอ๊ง T-T
ไปกลางทาง (ลูกรังแดงๆ) ฝนตก (กลายเป็นลำธารส้มๆ) แล้วไหงทางน้ำเสือกมาอยู่ตรงทางรถซะอีก เออเอากะมัน ดูๆไปความจริงแล้วถนนมันอยู่สูงกว่าข้างทางตั้งเยอะนะเออ แต่ไหงน้ำมันทะลึ่งปืนขึ้นมาบนถนนซะล่ะ งงจริงๆ เลยตู

เกือบถึงแล้ว เอ๊ะ รถวิ่งสวนมา บอก ทางลื่น ผมกลับล่ะ (ไกด์บอกว่าพวกนั้นเป็นคณะปลูกป่า อีกนิดๆ ทางมันไปได้)

เกือบๆ จะถึงแล้ว เอ๊ะ รถวิ่งสวนมาอีกคัน บอก ผมกลับล่ะ กลัวตกร่อง เคยเห็นมั้ยครับ ถนนลูกรังตามบ้านนอก เวลาฝนตกมันจะเซาะถนนเป็นร่อง แต่ละร่องเป้งๆ ทั้งนั้น ถ้าตกไปก็มีสิทธิ์เอาไม่ขึ้น โดยเฉพาะรถผม ไม่ใช่โฟร์วิลล์ด้วย ตายหองแหงๆ

เกือบๆๆ จะถึงแล้ว นั่นอะไร เอ๊ะ นั่นอะไร ผักสดใช่มั้ย แหมน่าอร่อยจริงๆ อุ๊ยกุ้งตัวใหญ่..... โป๊ก สาดดด..... ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่กุ้ง แต่เป็นรถ! รถกระบะ! โฟร์วิลล์ด้วย! กรรมๆๆ นี่ถ้าเกิดเป็นรถผมล่ะครับ คณะจักรยานส่วนใหญ่สมัครใจกันเดินฝ่าฝนไปดูช้าง หนุ่มๆ ที่เหลือช่วยกันขนหินมาถม อัด ยัด ล้อรถให้มันขึ้นจากหลุมได้ แต่ไม่สำเร็จครับ

เกือบๆๆๆ จะถึงแล้วจริงๆ ครับ ไกด์บอกว่าอีก 2 กิโลเองพี่ แหมเฮ้ย แล้วกูจะไปยังไง๊ ไอ้ข้างหน้าโฟร์วิลล์มันยังติดเลย ไกด์เลยบอกมันมีอีกทาง ไม่ลื่น แต่ต้องอ้อมเขาไป ดูนาฬิกาแล้วพ่อผมตัดใจไม่ไปไว้โอกาสหน้าดีกว่า เกิดไปขึ้นมาขากลับอาจต้องนอนกับช้างแล้วจะยุ่ง เลยเบนเข็มมาดูตะวันตกน้ำกันแทน

มุมแรกของเขื่อน เกิดอยากเท่เอาหินมาประกอบให้มองติสต์ๆ หน่อย แต่หินมันต่ำ ถ่ายหน้าเกือบทิ่มขี้หมา

น้องชายครับ ตัวบักเอ้ก เดี๋ยวนี้ไม่กล้าต่อยกะมัน ต้องหาเรื่องเลี่ยง เดี๋ยวมันชนะแล้วเสียการปกครอง

มองน้องชายด้วยความอยากกิน เห็นมันยืนมองอยู่นานแล้วเลยถ่ายมา

กิจกรรมยามว่าง? หรือชีวิตลำเค็ญ?

ท่าจะยังไม่ได้

สันเขื่อน (ถ่ายทำเท่ยังงั้นแหละ)

จะตกแล้วๆ

...

มีหมอกด้วย!

คิดว่าสวยสุดแล้ว (เหรอ)

ร้าน “ครัวหาดขาม” ว่างๆ แวะไปกินนะครับ อร่อยโคตร อย่าลืมสั่งปลาสามรส(ปลานิล) ตัวยังกะปลาบึกน้อย

กินลมชมวิว กระต๊อบบนต้นไม้ (ระวังร่วงนะเออ)

เมื่อกี้ไม่ได้ปรับความเร็วจ้ะ เลยมืดไปนิด
อันนี้พระอาทิตย์เชยๆ (หลังเขา)

ปล. ความจริงเขื่อนยางชุมนี่ ไกด์เขาบอกว่าจะต้องใหญ่กว่านี้ ตามที่ในหลวงท่านมีพระราชดำริไว้ แต่วิศวกรมันลดงบ (รึกิน) ลดสันลงมาเยอะ พอจะเสริมสันก็ไม่ได้เพราะพอมีเขื่อนปุ๊บ ชุมชนแม่งก็ตามมาปั๊บ ถ้าสร้างตามขนาดเดิมชุมชนแถวนี้จะไม่เกิด แล้วจะกลายเป็นเขื่อนทั้งหมด เก็บน้ำได้มหาศาล แล้วพวกมึง (ใครไม่เกี่ยวถอยไป) ก็ไม่ต้องมาแง้วๆ ว่าไม่มีน้ำรดต้นไม้

ปล. สรุปก็ไม่ได้ไปดูช้าง วันรุ่งขึ้นกะว่าจะไปดูว่าวก็ไม่ได้ไป ว่าจะอ่านหนังสือก็ไม่ได้อ่าน (ความจริงอ่านไปติ๊ดนึงอ่ะ แต่ขี้เกียจซะก่อนเลยไม่ได้อ่าน)

ปล. พูดถึงเรื่องขี้เกียจ ใครเพื่อนกูเข้ามาอ่าน ขอบอกไว้หน่อย พอกูตั้งใจจะทำงานพวกมึงไม่ต้องมาทักนะว่าขยันจริง ไม่งั้นตัวขี้เกียจจะครอบงำกู แล้วกูจะเลิกเอาดื้อๆ ประกาศไว้ให้ทราบทั่วกันแล้วนะครับ

๐๐๓ : เรื่องเหม็นๆ

2006-04-12T12:20:00.001+07:00

ช่วงนี้ผมอยากจะบันทึกเรื่องราวเกร็ดเล็กๆ น้อยๆ ของชีวิต เพื่อเป็นการสื่อสารกับตัวเองในอนาคต ถ้าเผื่อว่าผมยังมีอยู่ เพราะเพิ่งโดนหมาเหี้ยกัดไปเมื่อไม่กี้วันมานี้ นับจากนี้ไป 7 วัน ถ้ายังอยู่ได้ก็คงยังมีอนาคตอยู่ เพราะงั้นเลยอยากจะบันทึกเรื่องราวตรงนี้ไว้ เกิดผมตายไป โลกนี้ก็จะยังคงมีเศษเสี้ยวของผมสถิตอยู่ตลอดกาล

---------------------------------------------------------------------

เหตุเกิดเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. -ตู๊ด-ตู๊ด-

วันแรก ณ ห้องสอบ :::>>> วิชาคณิตพื้นฐาน

ปิ๊ด

(เหงื่อเริ่มตก ) ทั้งห้องก็ยังทำข้อสอบอย่างขะมักเขม้น

ปิ๊~ด

(อูย จะแย่แล้ว) อดทนทำข้อสอบต่อไป

ปี๊~~ด

(ไม่ไหวแล้ววววว) รีบส่งข้อสอบแล้ววิ่งไปห้องน้ำในทันใด (เฮ้อออ)

นิสา : เฮ้ย ไมพอสอบมึงต้องเป็นงี้ทุกทีเลยวะ
ผม : ถ้ากูรู้แล้วมันจะเป็นงี้เรอะ
นิสาุ๊ : เออจริง

ตอนเที่ยง
อาย : บุ๊ค เมื่อกี้ตอนออกจากห้องสอบมึงขอโทษกูทำไมวะ
ผม : อ๋อ กูตด
อาย : โหยไอสาด กูก็นึกว่ามึงขยับเก้าอี้มาชนโต๊ะกู
ผม : ฮ่ะ ฮ่ะ << หัวเราะแห้งๆ อาย : เหี้ยเอ๊ย ยังมีหน้ามาหัวเราะ ระหว่างอ่านหนังสือก่อนสอบรอบบ่าย ไออายมันยกเก้าอี้มาวางกลางห้อง ขึ้นไปยืนบนเก้าอี้แล้ว ----ประกาศเรื่องเมื่อเช้าให้เพื่อนในห้องทุกคนรู้ - -" วันที่สอง ณ ห้องสอบ :::>>> วิชาวิทย์พื้นฐาน

ปิ๊ด

ปี๊~ด

ทั้งอายทั้งเน็ต หันมามองผมเป็นสายตาเดียว ผมงี้ไม่ไหวแล้ว ข้อสอบก็ยังทำไมเสร็จ แม่ง เมื่อวานไม่น่ากินกล้วยบวชชีเลย สังหรณ์ใจไว้แล้วเชียว

ผม : อาจารย์ครับ ขออนุญาตเข้าห้องน้ำ
อาจารย์ : ไปสิ รีบไปรีบมานะ

ไออายเป็นคนแรกที่แหกปากหัวเราะ (เพื่อนที่ดี) พอผมกลับมา อ้าวเฮ้ย ข้อสอบกูไปไหนวะ

ผม : จารย์ครับ จารย์เก็บข้อสอบผมไปแล้วเหรอครับ ยังไม่เสร็จเลยอ่ะ
อาจารย์ : เปล่านี่ นี่ของณัฐ

พอเดินกลับมาดูที่โต๊ะ ปรากฏว่ามันอยู่ใต้ข้อสอบ
ไออายเป็นคนแรกที่แหกปากหัวเราะ

พอผมออกจากห้องสอบ

นิสา : เฮ้ย มึงจะไปเข้าส้วมเปล่า
ผม : สัตว์ กูไปมาแล้ว

ไออายเป็นคนแรกที่แหกปากหัวเราะ

วันที่สาม ณ ห้องสอบ

หลังสอบเสร็จ
------------------------

อาย : อ้าว วันนี้มึงไม่ขี้แตกเหรอวะ
ผม : อ้าว มึงอยากดมตดหรอกเรอะ ไมไม่บอกกูเร็วกว่านี้ฟะ
อาย : เหี้ย

แล้วมันก็เป็นคนแรกที่แหกปากหัวเราะ

ไม่เข้าใจมันจริงๆ เลย

---------------------------------------------------------------------

๐๐๒ : เรื่องหมาๆ

2006-04-12T12:17:00.001+07:00

เมื่อเดือนตุลาที่ผ่านมา ผมเข้ากรุงไปเรียนพิเศษที่กรุงเต้บมหาน้าคอนน อามรรัตนโกสินทร์ มหินทรา อยุธยามหาดิลก ภพ นพรัตน์ราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์ มหาสถาน อมรพิมาน อวตารสถิตย์ ศักกะทัตติยะวิศนุกรรมประสิทธิ์...เป็นครั้งแรกในชีวิต!
กิจวัตรประจำวัน
จันทร์ - เสาร์
-ตื่น
-อาบน้ำ
-ขึ้นรถเมล์
-เรียน
-กินข้าว
-เรียน
-เดินไปที่ทำงานน้า ( 1 สถานีรถบีทีเอส)
-กลับบ้าน
-ช่วยงานป้า
-นอน
อาทิตย์
-ตื่น (เที่ยง)
-ช่วยงานป้า
-นอน
วันๆ ก็แค่นี้แหละครับ แต่การมาเรียนนี่ ทำให้ผมได้สัมผัสกับความรู้สึกหนึ่งที่ไม่เคยได้เจอะเจอมาก่อน

นั่นคือ ความรู้สึกอยากไปโรงเรียนครับ

จริงครับ ผมไม่เคยรู้เลยว่า ไอ้ความรู้สึกอยากไปโรงเรียนนี่มันเป็นยังไง ไม่รู้ว่าการเรียนการรสอนในกรุงเทพเป็นยังไง
สนุกครับ การเรียนมันสนุกอะไรอย่างนี้ เฮ้ออ ถ้าที่โรงเรียนทำให้อยากมาโรงเรียนอย่างนี้ได้ก็ดีสิ นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมอยากมาเรียนในกรุงเทพ...

โป๊ก..
กู : อูย
กู : เมื่อไหร่มึงจะเข้าเรื่อง
กู : เดี๋ยวน่า เกือบแล้วๆ
กู : เร็วนามึง เปลืองมาหลายบรรทัดแล้ว

แล้ววันหนึ่ง (อยู่ตรงส่วนไหนของสัปดาห์วะ) (โป๊ก)
แม่ผมก็โทรมาบอกว่า ไอ้ลักกี้ (หมาไซด์โรดที่ผมให้ข้าวให้น้ำตั้งกะตัวเท่าฝาหอย) มันมุดเข้าไปคลอดลูกในบ้าน
(เห็นไหมกูเข้าเรื่องหมาแล้ว สัตว์)
เท่ากับว่าบ้านผม ต้องอุปการะน้องหมาน้อยๆ 3 ตัว อ้วนปี๋ สีขาวดำ (แม่ง ยังกะเครื่องถ่ายเอกสาร) ตัวเมียทั้ง 3 ตัว
พ่อผม ที่ปกติไม่ค่อยจะกินเส้นกะหมานัก ก็ซื้อข้าวซื้อน้ำ มาให้มันกินทุกวัน พอเห็นลูกหมามันกินไม่ได้ พ่อแกก็..เอ๊ย พ่อกูก็เอานมสดแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ตราไทยเดนมาร์ค (ที่ไว้ใช้เลี้ยงลูก) ไปเลี้ยงหมาซะฉิบ
ประคบประหงมยังกะได้ลูกสาวใหม่อีกสาม(ตัว)
พอจะเปิดเทอม ผมกลับบ้าน เห็นน้องหมาน่ารักสามตัว กินเพ็ดดีกรี! สัตว์หมาเอ๊ย กินดีกว่ากูอีก
ล่าสุด ผมเห็นพ่อไปนั่งคุยกะมันด้วยว่ะ (พัฒนาๆ)

พอมันเริ่มโต วิ่งได้ก็ตัดใจเอามันออกไปอยู่ข้างนอก ปิดช่องที่ประตูรั้วไม่ให้มันเข้ามาได้ เพราะว่าถ้าเกิดให้มันอยู่แบบหมาในวังต่อไปมันก็จะไม่โต หาเลี้ยงตัวเองไม่ได้ (โอว) เกิดพวกผมไม่อยู่บ้านขึ้นมามันก็ไม่มีอะไรกิน เพราะงั้นต้องฝึกให้หากินนอกบ้านให้เป็นบ้าง
มันร้องงื้ดๆ น่าสงสารชิบเป๋งเลยว่ะ (ตัวสีดำปี๋ย์ ทั้งตัว มีคนมาขอไปเลี้ยง ป่านนี้ไม่รู้ชะตากรรมเป็นไง เลยเหลือวิ่งตามผมอยู่ 2 ตัว)

ตอนนี้มันโตเป็นวัยรุ่นแล้ว ถ้าเป็นคนก็คงเป็นสาวเอ๊าะๆ วัย 10 ขวบ
พอผมขี่จกย. (จักรยาน อย่าควาย) ออกไปไหน ไม่ว่าจะไปซื้อของ หาป้า พ่อใช้ แม่เรียก แม้กระทั่งไปเที่ยว มันก็จะวิ่งตามตลอด โดยเฉพาะไอ้ตัวเล็ก ขามันเป๋หน่อยๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร มันวิ่งตามไม่ค่อยทัน แต่ก็พยายามวิ่ง ตัวอื่นมันกลับบ้านไปหมดแล้ว ผมก็นึกว่ามันกลับไปด้วย ปรากฏว่าผมแวะเติมลมที่ร้านตาแป๊ะซ่อมจักรยาน มันก็วิ่งถลาผ่านหน้าผมไปเลยว่ะ
แล้วมันก็ได้ยินเสียงผมวิ่งกลับมาเห่าบ๊อกๆ อยู่ข้างๆ เนี่ย เป็นหมาที่เหี้ยจริงๆ
ผมต้องขี่กลับไปส่งมันที่บ้านอีกอะ เอ๊า เอากะมัน
ปรากฏว่าระหว่างทาง มันมีหมาคุมซอยอีกซอยของหมู่บ้าน โดดออกมาไล่ฟัดกะไอ้ตัวเล็ก ผมเลยต้องเสี่ยงชีวิตขี่จักรยานฝ่ากลางวง พาไอ้ตัวเล็กกลับบ้าน
คราวนี้เลยปิ๊งขึ้นมา ขี่อ้อมไปอีกซอย พอมันตามมาถึงกลางซอยมันก็เลิกเพราะกลัวไอ้เจ้าถิ่น ก๊ากกก

เมื่อวันก่อนที่จารย์แมนเรียกผมไปช่วยงาน มันก็ไม่ตามแล้วครับ คงเห็นว่าตามไปก็เปล่าประโยชน์ เปลืองพลังงานเปล่า แต่ตัวแม่มันสิครับ วิ่งพรวดนำหน้าผมไปอีก อ้าวสัตว์ นำหน้ากูทำหอกไรวะ
มันวิ่งไปขย้ำลูกแมวครับ ลูกแมวตัวน้อย สั่นง่อกๆ อยู่ในปากมัน ผมก็รีบปั่นจักรยานไปคร่อมมันไว้ มึอนึงจับไอ้ลักกี้ อีกมือจับแฮนด์จักรยาน ถ้าปล่อยมันจะไปทับลูกแมว แล้วเอาเท้าเขี่ยๆ ให้มันวิ่งไป มันก็นอนสั่นง่อกๆ อยู่ยังงั้น จะให้ทำไงล่ะครับ ผมเลยกะว่า นึง ส่อง ซ้ำ ปล่อยมือไอ้ลักกี้แล้วคว้าแมวน้อยไว้
แต่ ผมพลาด คว้าแมวไว้ได้จริงแต่ไอ้กี้ก็โจนไปงับแมวอีก แมวในมือผมเนี่ยครับ แล้วเขี้ยวมัน เขี้ยวหมานะครับ เขี้ยวใหญ่ๆ เหลืองๆ สกปรกๆ อี๋ย์ย์ย์ งับกึกเข้านิ้วกลางงามๆ ผมเนี่ย เลือดโชกเลยครับ

แล้วไอ้หมาสัตว์ก็วิ่งสะบัดๆ ไปพร้อมกับซากลุกแมวเหมียว
ผมงี้โคตรสะเทือนใจ

กาลผ่านไปไม่นานนัก เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ไอ้ตัวลูกมัน ตัวใหญ่ ครับ โดนวางยาเบื่อ!!
ผมเดินเข้าไปหา มันก็นอนมอง พยายามจะลุกขึ้นมาแต่ก็ลุกไม่ไหว ได้แต่กระดิกหาง มันคงทรมานมาก แต่ผมก็ช่วยอะไรมันไม่ได้เลย
ตอนหัวค่ำ ผมเห็นมันลุกขึ้นมาเดินโซเซไปเอาปากจุ่มลงในหม้อน้ำ เหมือนมันร้อน ร้อนในร่างกายน่ะครับ ผมจะทำยังไงดี จะเอามันไปหาหมอที่ไหน
คืนนั้นผมนอน แล้วก็ตื่นขึ้นมาไม่เห็นมัน ก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเคยเห็นแม่มันเคยมีอาการแบบนี้แล้วก็หาย คิดว่ามันก็คงหายเหมือนกัน แล้วต้องไปช่วยงานอาจารย์ ตอนเย็นกลับมาน้องชายบอกว่า มันตายแล้ว พ่อเอาไปทิ้งเมื่อเช้า ตัวเย็นแข็งไปหมด มันคงตายตั้งแต่ดึกแล้ว ตายโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย

จากนั้นมาผมก็เพิ่มความเอาใจใส่แม่มันกับไอ้ตัวเล็กขึ้นอีก

จนกระทั่งเมื่อวานซืน ตอนหัวค่ำ ผมเอาข้าวมาให้มันกิน เห็นมันหายไป เดินหาทั่วซอยก็ไม่เจอ คิดว่ามันคงจะออกไปเดินเที่ยว เคยเห็นมันเดินไปร้านข้าวต้มที่ถนนก็ไม่ได้คิดอะไร

เมื่อวานตอนเช้า มันวิ่งมาคลอเคลีย

ตอนบ่ายมันซึม นอนน้ำลายฟูมปาก อาการเดียวกันกับไอ้ตัวใหญ่ไม่มีผิด ผมกลัวครับ กลัวว่ามันจะตาย

แล้ววันนี้ มันก็ตาย...

มันถูกวางยา ...

มันเป็นลูกหมา...ตัวเล็กๆ...ขาเป๋...

คนเหี้ยกว่าเหี้ยในสภาที่ไหนทำมันได้ลงคอ

มนุษย์มักมองตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ ดีกว่าเดรัจฉานทั้งปวงตรงที่สามารถควบคุมตนได้ หมากัดแมวเพราะมันไม่รู้ ไม่คิด แต่คนล่ะครับ คิดก่อนหรือเปล่าที่จะวางยา ถ้าไม่คิดก็คงเป็นเดรัจฉาน แต่ถ้าคิด มันเรียกสิ่งมีชีวิตที่ไร้ความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร
ถ้าเป็นหมาใหญ่ขี้รำคาญ มันก็แค่เห่า แค่ขู่ วิ่งไล่ให้ออกไปห่างๆ อย่างมากก็ตั้งท่าจะกัด ลูกหมามันก็กลัววิ่งหนีไปแล้ว
แต่พวกที่ใช้วิธีตัดรำคาญหมาด้วยการวางยาเนี่ย มันเป็นวิธีของมนุษย์หรือครับ

ปล. ผมไม่ได้ร้องไห้
ปล. ผมไม่ได้เสียดาย
ปล. ผมแค่เสียใจกับคนที่เสียความเป็นมนุษย์ไปกับการทำบาป
ปล. ลักกี้มันหงอยไปเยอะครับ เห็นมันร้องงื้ดๆ หาลูกมันด้วย

ปล.

สพฺเพ สตฺตา สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิดแก่เจ็บตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น
อเวรา จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรซึ่งกันและกันเลย
อพฺยาปชฺชา จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย
อนีฆา จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย
สุขีอตฺตานํ ปริหรนฺตุ จงมีความสุขกายสุขใจรักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิด

ข้าพเจ้าขอตั้งจิตอุทิศผล
กุศลนี้แผ่ไปให้ไพศาล
ถึงบิดามารดาครูอาจารย์
ทั้งวงศ์วานญาติมิตรสนิทกัน
ผู้เคยร่วมทำงานการทั้งหลาย
ขอให้มีส่วนได้ในกุศลผลของฉัน
ทั้งเจ้ากรรมนายเวรและเทวัน
ขอให้ท่านได้กุศลผลนี้เทอญ...

๐๐๑ : การเมือง เรื่องในมุ้ง

2006-04-12T12:14:00.001+07:00

สถานการณ์การเมืองในเมืองไทยแลนด์แดนสยามบ้านเราทุกวันนี้ร้อนระอุคุกรุ่นจริงๆ ครับ
ไม่ว่าจะเป็นข่าวทักษิณด่าพ่อง
สนธิตีหัวแม่ง
สามพรรคนัดตีกัน
หนึ่งพรรคห้อยสิบสี่บอกว่าพวกมึงจะตีกันทำไม หันมาตีกะกูดีฝ่า

ฯลฯ

เดือดร้อนครับ เดือดร้อน ประชาชีดาตำ หัวขาวๆ เขียวๆ แดงๆ ก็เอากะเค้ามั่ง
ท้ากซิ้นนนน อออกไป!!!
ท้ากซิ้นนนน อออกไป!!!
ท้ากซิ้นนนน อออกไป!!!
ท้ากซิ้นนนน สู้ๆ!!!
ท้ากซิ้นนนน สู้ๆ!!!
ท้ากซิ้นนนน สู้ๆ!!!
ไม่ว่าจะเป็นนักเรียน นักศึกษา ประชาชน กรรมาชีพ นักข่าว ครู และนักเรียนอนุบาล!
ยกพวกออกมา
ท้ากซิ้นนนน อออกไป!!!
ท้ากซิ้นนนน อออกไป!!!
ท้ากซิ้นนนน อออกไป!!!
ท้ากซิ้นนนน สู้ๆ!!!
ท้ากซิ้นนนน สู้ๆ!!!
ท้ากซิ้นนนน สู้ๆ!!!
ประท้วง -- บางคนบอกว่าเป็นการต่อสู้อย่างสันติ ผมเห็นด้วยครับ ที่พลังพันธมิตรเพื่อประชาธิปไตยอะไรนั่นออกมารวมพลกัน ต่อสู้เงียบๆ (เหรอ) โดยไม่มีการเสียเลือดเนื้อ ไม่มีการเลือดตกยางออก
ตอนเค้ามีชุมนุมกันที่สนามหลวง ผมก็นอนฟังกะพ่ออยู่ที่บ้าน ฟังผ่านเน็ตครับ เสียงชัดแจ๋วดี แม้จะเป็นเน็ต 56 k เหี้ยๆ พร้อมกับฟังสุดารัตน์แก้ตัวให้ทักษิณในถึงลูกถึงคน ฟังมันตีกันด้วยคำพูด สนุกดี
--แต่มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้องแล้วเหรอครับ ที่ให้คนนั้นคนนี้มาด่าว่านายกเหี้ยอย่างงั้นเหี้ยอย่างงี้
แล้วนายก ไม่ใช่สิ รักษาการนายก ก็ไม่ทำเหี้ยให้อะไรมันดีขึ้น

ผมชอบรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ครับ
ตอนที่ยังอยู่ช่องเก้า ผมดูแต่การ์ตูน ไม่สนมัน การเมืองสำหรับผมตอนนั้นก็แค่เกมที่ผู้ใหญ่เค้าเล่นกัน ดูโงกุนสู้กันยังมันกว่า
ต่อมา มันถูกแบนออกจากผังช่องเก้า ผมก็ยังไม่สนมัน ดูโงกุนสู้กันยังมันกว่า
ต่อมา บ้านผมติดเคเบิล เมืองไทยรายสัปดาห์ถ่ายทอดทาง ASTV พ่อผมดู ผมก็เลยดูมั่ง ทำให้ตอนนั้นผมไม่ชอบทักษิณเลย เพราะผมเห็นว่าหลักฐานที่สนธิเอามานั้นโคตรหนักแน่น แก้ตัวยังไงก็ไม่หลุด แล้วก็ไม่มีพรรคพวกนายกคนไหนมาตอบคำถามที่สนธิถามแม้แต่นิดเดียว ถึงตอบก็ไม่ตรงคำถาม ดีแต่แก้ตัวเบี่ยงไปเบี่ยงมาว่าไอ้พวกสนธิดีแต่ด่า ดีแต่เห่าอยู่ที่ธรรมศาสตร์ อยู่ที่สวนลุมฯ
ถ้าไม่มีมูลหมามันจะขี้เหรอครับ
ต่อมา สนธินำพรรคพวกไปชุมนุมหน้าทำเนียบ ความจริงเค้าน่าจะรู้ว่าเมื่อถึงจุดๆ หนึ่ง คนมันจะควบคุมไม่ได้ แต่เค้าก็ยังพาคนไป แล้ว...
หนี? "ผมจะรีบไปประชุมครับ" แล้วชิ่ง?
พวกผู้ชุมนุมก็ทำสิ่งที่ผมเห็นว่าเหี้ยสุดๆ นั่นคือ บุกทำเนียบ
บุกตอนวันเด็ก!
นี่หรือครับ พฤติกรรมของผู้ใหญ่ จะให้เด็กอย่างพวกผมมองยังไง
นั่น ทำให้ผมมองการเมืองทุกวันนี้อย่างเป็นกลางมากขึ้น

ทักษิณทำถูกกฎหมาย แต่ผิดจริยธรรม ผมรู้
ดวงอาทิตย์อับแสงสองดวงเคยขึ้น ณ ไทยรักไทย ผมก็รู้
สนธิ เคยเป็นลิ่วล้อทักษิณ เคยโกงอย่างถูกกฎหมาย เคยล้มละลายตอนฟองสบู่แตก ผมก็รู้ (อ๊ะๆ อย่าถามว่ามึงรู้ได้ไง -- ม่ายบอก)
เสนาะเคยโกง เคยกิน เคยรับสินบน ผมก็รู้
ประชาธิปัตย์ เคยดีแต่พูด พูดจาเชือดเฉือนเลือดออกซิบๆ เป็นมีดโกนอาบน้ำผึ้ง แต่ไม่ทำอะไรแม่งซักอย่าง ผมก็รู้
ทักษิณยุบสภาชาติหน้าตอนบ่ายๆ ผมก็... เอ๊ะ ชาติหน้าหน้ามาถึงแร้ววววววว

แต่เมื่อวาน ที่อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์พูดมา ผมว่าเข้าท่าว่ะ
ขอให้ทุกคนถอยกันคนละก้าว
ในเมื่อฝ่ายนึง เชื่ออย่างนึง
อีกฝ่ายนึงก็เชื่ออีกออย่างนึง
แล้วมันเป็นความเชื่อที่ชวนตีกัน ถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป ทางเดียวที่จะทำให้ไทยแลนด์ของเราเป็นตัวเดียวอันเดียวกันได้ ก็มีแต่ถล่มความคิดของฝ่ายหนึ่งให้ราบซะ

แล้วประเทศไทยจะเป็นยังไงล่ะครับพี่น้อง

ดังนั้นก่อนที่มันจะถึงเวลาที่ "ปล่อยเป็นหยั่งงี้ต่อไป"
ถอยกันดีกว่าครับ และการที่ทุกคนจะถอยกันอย่างเท่าเทียมกันได้นั้น บิ๊กบอสของบิ๊กบอสของบิ๊กบอสของ...ฯลฯ ของประเทศด้ามขวานแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้เป็นผู้ใหญ่ อยู่นำหน้าที่สุดต้องถอยก่อน
ครับ ท่านทักษิณ กรุณาถอยสักก้าวเถอะครับ
อ๊ะๆ ถ้าจะเถียงว่าผมถอยแล้วด้วยการยุบสภานะ
นั่นไม่ใช่การถอยครับ ท่านถอยด้วยความรู้สึกที่ว่ากูไม่ผิด พวกมึงที่เห็นตรงข้ามกะกูนั่นแหละผิด นั่นแหละครับที่ทำให้เกิดการแตกแยกทางความคิดอย่างรุนแรง นั่นถือเป็นการโยนฟืนชุบน้ำมันก๊าดใส่กองไฟเลยล่ะครับ

สมมุตินะครับสมมุติ
สมมุติว่าทักษิณลาออก
สมมุติว่าสนธิหยุดด่าทักษิณ (แต่ถ้าจะเป็นยามเฝ้าแผ่นดินต่อไปเพื่อตรวจตาไอ้อีทุกผู้นามที่มันทำชั่ว ผมก็ไม่ว่า) (<< ยามรึหมอวะ)

สมมุติว่าประชาชีดาตำ หัวขาวๆ เขียวๆ แดงๆ นักเรียน นักศึกษา ประชาชน กรรมาชีพ นักข่าว ครู และนักเรียนอนุบาล หลอมความคิดเป็นหนึ่งเดียว ว่า เราจะทำดีเพื่อในหลวง หยุดประท้วง แล้วเอาเวลาไปทำงาน เรียน ศึกษา ทำเหี้ยอะไรก็ได้ ทำมาหากิน เขียนข่าว สอน และเรียน เพื่ออนาคตของชาติสยามเมืองยิ้ม สมมุติว่าเสนาะ สุดารัตน์ อภิสิทธิ์ อภิรักษ์ บรรหาร ชวลิตร แซม ยุรนันท์ ฯลฯ หันมาบริหารบ้านเมืองอย่างสุจริต

สมมุติว่าในหลวงชื่นใจกับการที่คนไทยทุกคนปรองดองกัน

ฉะนั้น ฉะนี้ ฉะโน้น ไฉน ไทยแลนด์แดนสยามจะไม่เจริญจนลุงแซมมองตาค้างด้วยความอิจฉา!

ปล. ยาวว่ะแม่ง

ปล. พรุ่งนี้ จะเป็นไงมั่งว้า พันธมิตรคนเกลียดทักษิณขี้ฉ้อจะไปชุมนุมกัน

ปล. โคตรชอบงิ้วธรรมศาสตร์เลยว่ะ ฮาโคตร ว่างๆ ไปหาโหลดได้จากเว็บผู้จัดการออนไลน์นะครับ

ปล. ถ้าจะโหลดไอ้ข้างบนแนะนำให้พวกเน็ตชะตากรรมเดียวกะผม T-T ไปขโมยเน็ตพวกไฮสปีดโหลดนะครับ วิ่งจ้วดดด

ปล. อ่านจนจบแล้วบางคนถามแล้วมันเกี่ยวเหี้ยไรจะมุ้งวะ คำตอบคือ ผมนอนฟังเรื่องพวกนี้ในบ้าน ในห้อง ในห้องนอน ที่หน้าต่างติดมุ้ง(ลวด) ฮา..(<< อ้าว ไม่ฮาเหรอ สัตว์ )